भटकंती.....क्रिकेट......वाचन........Etc....

लुटालुट

2011-12-12T22:30:00.000+05:30

कालच पुण्याच्या फिनिक्स मॉल मध्ये गेलो होतो, बराच मोठा मॉल आहे, त्यामुळे फिरुन फिरुन भुक लागली, तसच वरच्या फुड कोर्ट मध्ये गेलो, तिकडे सगळीकडे लिहिले होते, की मिनरल वॉटर हे MRP लाच मिळेल, म्हंटले वा, थोडे तरी सुधारले हे मॉलवाले, नाहीतर होतेच १५ ची बाटली ३० ला. एका ठिकाणुन घेतली बाटली, त्याने बिल दिले ३० रुपये, मी त्याला म्हंटले बॉस MRP लाच देणार आहेस ना बाटली मग एक लिटरचे ३० कसे झाले, तो म्हणाला साहेब MRP ३० रुपयेच आहे, मी ती बाटली बघितली त्याच्यावर चक्क ३० रुपयेच MRP होती, हादरलोच, कारण मागच्याच आठवड्यात मी किनलेचीच बाटली १६ रुपयाला घेतली होती, त्याच्यावर MRP सुद्धा १६ च होती. MRP वरच तो माणुस विकत होता, त्यामुळे वाद घालण्यात पॉइंट नव्हता, पैसे दिले आणि निघालो.

आता असा सीन आहे की जे पब्लिक मॉल मध्ये येते, ते देऊच शकतात एवढे पैसे, म्हणुन त्यांच्याकडुन सरळसोट ३० रुपये घेतात पण एखादा माणुस त्या बाटलीसाठी ३० रुपये देऊ शकतो म्हणुन ते त्याच्याकडुन घ्यायचे का? दुसरा प्रश्न असा आहे, की त्या ३० रुपयाच्या बदल्यात मला अधिक चांगल्याप्रकारचे पाणी मिळतेय का? जेव्हा मी एखाद्या गोष्टीसाठी जास्त पैसे मोजतोय, तेव्हा माझा काहीतरी फायदा झालाच पाहिजे ना? आणि आता या लोकांनी सरळसोट पळवाट काढली आहे, MRP च ३० लावल्यावर कोणी तक्रारसुद्धा नाही करु शकत ना की बॉस तुम्ही MRP पेक्षा जास्त किंमत लावता आहेत.

एखादी गोष्ट जेव्हा MRP वर विकली जाते तेव्हा त्याच्या वर आकारले जाणारे कर वगैरे हे सगळे त्या MRP वरुन ठरतात, त्यामुळे सरकारला काही प्रॉब्लेम नाही, त्यांना त्यांचा tax व्यवस्थित मिळतो आहे, पाणी विकणार्‍या कंपनीला काही नुकसान नाही, आणि मॉल मधल्या लोकांना तर फायदा पक्का. याच्यावर उपाय एकच आपण आपल्या घरुन पाण्याची बाटली घेऊन जायची, आपल्याला प्रॉब्लेम आहे ना, बाकीचे तर स्वखुशीने तेवढे पैसे देता आहेत ना, मग सोडुन द्यायचे. जो जास्त पैसे देऊ शकतो, त्याच्याकडुन जास्त पैसे घ्यायचे ही आपल्या देशात पद्धतच आहे, कोणत्याही पर्यटन स्थळाला गेलो तर विदेशी नागरिकांसाठी दसपट आकारणी होते, त्यामुळे ही अशी गोष्ट आपल्याच देशात घडु शकते, infact माझ्या एका मित्राने मला सांगितले होते, की मुंबईतल्या एका मल्टिप्लेक्समध्ये त्याला एका ज्युससाठी ६० रुपये मोजावे लागले (MRP Rs. 60) आणि बाहेर त्याची MRP Rs.25 वगैरे होती.

या गोष्टीची तक्रार करुन काही फायदा नाहीये, कारण हे असे प्रकार आहेत हे सगळ्यांना माहित आहे, ही पोस्ट लिहिण्याचा एकमेव उद्देश असा की यापुढे कोणत्याही मॉलला जाण्याआधी घरुन पाण्याची बाटली घेऊन जाणे. बाकी हे असे प्रकार आता वाढतच जाणार आहेत.

बळच किडा म्हणुन मी त्या बाटल्यांचे फोटोसुद्धा काढले आहेत.

Cricket.. क्रिकेट (पोस्ट नंबर १०१)

2011-12-05T08:38:00.002+05:30

च्याआयला कोण म्हणाले टेस्ट आणि वन डे क्रिकेट संपले, २०-२० म्हणजे क्रिकेट, आता पुढे कोणीच टेस्ट खेळणार नाही, वेळ कुणाकडे आहे, कोण होता तो, समोर येऊदेत, सुक्क्या बांबुचे फटके देतो त्याला. हां आता आपली टीम इंग्लंड मध्ये जाऊन वन डे आणि टेस्ट दोन्ही हारुन आले तेव्हा थोडा वैताग आलाच होता पण नंतर झालेल्या काही सिरिज मुळे क्रिकेट मधला interst परत आला, त्यात झालेली ती ऑस्ट्रेलिया आणि साऊथ आफ्रिकेतील सिरीज तर एक नंबर होती.

सध्याच्या झालेल्या या काही सिरिज मुळे अनेक नविन गोष्टी समोर येता आहेत, पहिल्या टेस्ट नंतर सगळे म्हणाले की बॉस आता आश्विनच आपला मेन बॉलर आहे, हरभजन संपला, दुसर्‍या टेस्ट मध्ये आश्विनला ४ विकेट्सच मिळाल्या पण तिसर्‍या टेस्ट मध्ये तर त्याने कमालच केली आणि direct century च मारली, आणि मॅन ऑफ द सिरिजचा किताबसुद्धा पटकावला आता बोला . हरभजन तसा out of form आहे आणि unfit सुद्धा पण मला अस वाटत की तो येईलच परत. या सगळ्या गोष्टीत एक गोष्ट सगळे सोईस्कररित्या विसरतात आहेत ती म्हणजे प्रग्यान ओझा, ज्याने सुद्धा २० विकेट्स घेतल्या होत्या, अर्थातच आश्विनचे पारडे त्यात जड आहे कारण तो बॅटिंगसुद्धा करतो, पण आता ऑस्ट्रेलियामध्ये गेल्यावर कळेल आश्विन कस परफॉर्म करतो ते.

पण आपला मेन प्रॉब्लेम अजुन तसाच आहे, सचिन, द्रविड, लक्ष्मण नंतर कोण? विराट कोहली तर यापैकी एकाला सहज रिप्लेस करेल पण बाकी दोन जागांचे काय? युवराज सिंगने वन डे सारखेच टेस्टमध्ये सुद्धा पुनरागमन करावे अस वाटते पण काय माहित त्याचा टेस्टमध्ये काही भरवसा वाटत नाही. रोहित, रैना आणि पुजारा काही करु शकले तर बघता येईल. आपला अजुन एक प्रॉब्लेम म्हणजे फास्ट बॉलिंग, झहिर फिट झाला तर ठिक आहे पण हे उमेश यादव आणि वरुण आरोनचा काही खर वाटत नाही, परवाच्या मॅचला तर त्या रवी रामपॉलने त्यांना बडवला. इशांत शर्मा सुद्धा काही फार फॉर्म मध्ये आहे अस वाटत नाही. हे मुनाफ पटेल, इरफान पठाण, आशिश नेहरा, आर पी सिंग हे कुठे गायब झाले काय माहित? असो सध्यातर मी २६ डिसेंबरपासुन सुरु होणार्‍या boxing day test match चीच वाट बघतोय.

बाकी गोष्टींचे सांगायचे तर खरी मजा तर ऑस्ट्रेलिया आणि साऊथ आफ्रिकेच्या सिरिजमुळे आली. आयला ऑस्ट्रेलिया 47 all out! असा सिन या आयुष्यात बघायला मिळेल अस वाटल नव्हते. फिलँडर आणि स्टेनने ऑस्ट्रेलियाच्या फुल स्ट्रेंग्थ टीमची लावलेली वाट बघुन मजा आली. कोण कुठला फिलॅंडर आणि तो येऊन ऑस्ट्रेलियाला एका मागुन एक धक्के देत होता त्याने २ मॅचच्या सिरिजमध्ये तब्बल १४ विकेट्स काढल्या. (च्या आयला भारतात असे बॉलर का येत नाहीत काय माहित) ऑस्ट्रेलिया पण काही कमी नव्हती, रायन हॅरिस आणि शेन वॉटसनने तर त्या आधी आफ्रिकेला ९६ मध्येच ऑल आऊट काढला होता. पण पहिली मॅच हारल्यावर ऑस्ट्रेलियाने दुसर्‍या मॅच मध्ये जबरदस्त खेळ केला, फक्त १८ वर्षाच्या पॅट कमिन्सने येऊन ६ विकेट्स घेतल्या आणि दुसर्‍या इनिंगला आफ्रिकेच्या बॅटिंगचा बॅंड वाजवला. दुसरी टेस्ट मॅच मात्र अप्रतिम झाली ऑस्ट्रेलियाने ती कशी बशी २ विकेट्सने जिंकली खरी पण शेवट पर्यंत ती मॅच कोण जिंकेल हे सांगणे कठिण होते. Test cricket at its best.

आणि कोणी बघितली असेल तर श्रीलंका आणि पाकिस्तान मधली वन डे सिरिजसुद्धा मस्तच झाली, पाकिस्तानने ४-१ ने लंकेला हारवले आणि त्यात शाहिद आफ्रिदीने तर कमालच केली, तो जगातला एकमेव असा खेळाडु आहे, ज्याने एकाच मॅचमध्ये अर्धशतक काढले आणि ५ विकेट्स सुद्धा घेतल्या, वाचुन आश्चर्य वाटेल, पण आफ्रिदीच्या वनडे मध्ये तब्बल ३३३ विकेट्स आहेत, आपल्या हरभजनच्या काही २५० वगैरेच आहेत आणि कुंबळेच्या ३३७ आहेत, आफ्रिदीने एवढ्या विकेट्स कधी घेतल्या काय माहित. काहीसुद्धा म्हंटले तरी आफ्रिदीची बॉलिंग भन्नाट असते यात वाद नाही, मनात आणले तर तो मुनाफ पटेल पेक्षा सुद्धा जोरात बॉल टाकु शकेल अस मला तरी वाटते.

खर तर मला ही ऑस्ट्रेलिया टुर जरा जास्तच रानटी वाटते आहे, ऑस्ट्रेलिया आता पुर्वीसारखी राहिलेली नाही वगैरे अस समजुन जर आपण तिकडे गेलो तर आपला व्हाइट वॉश अटळ आहे, त्यांची फास्ट बॉलिंग यावेळेस मला जास्तच खतरनाक वाटते आहे, सिडल, हॅरिस, पॅट कमिन्स, जॉन्सन, वॉटसन आपली वाट लावायला तयारच आहेत आणि कालच संपलेल्या न्युझिलंड विरुद्धच्या मॅच मध्ये अजुन एका नवख्या बॉलरने पॅटिसनने त्याच्या पहिल्याच मॅच मध्ये ५ विकेट्स काढुन एकच हवा केली आहे. यार हे ऑस्ट्रेलिया, साऊथ आफ्रिकेला ताशी १५० किमी वेगाने बॉलिंग टाकणारे गोलंदाज कुठुन मिळतात काय माहित आपल्याकडे कोणी १४१ ने जरी बॉल टाकला तर तो हिरो बनुन जातो. हे जरी असले तरी यावेळेस ऑस्ट्रेलियाची बॅटिंग खुप भारी दिसत नाहीये पॉंटिगचा गांगुली करुन टाकला आहे, सगळे त्याच्या रिटायरमेंटची वाट बघताएत, ऑस्ट्रेलियाला हेडन आणि लॅंगर नंतर चांगले ओपनर सापडत नाहीयेत आणि नंबर ३ ला येणारा उस्मान ख्वाजा तसा नवखाच आहे, क्लार्क व्यवस्थित फॉर्मात आहे, पण बॅटिंग थोडी कमकुवतच दिसतेय. Anyways, जर धोनीच्या टीमने ऑस्ट्रेलियाला तिकडे जाऊन हारवले तर ते वर्ल्डकप जिंकण्याएवढेच मोठे यश असेल यात वाद नाही.

आणि शेवटी सांगायचे तर ही माझी १०१ नंबरची ब्लॉग पोस्ट आहे, माझ्या सारख्या आळशी माणुस २ वर्षात एवढया ब्लॉगपोस्ट लिहिल हे जर मला कोणी २ वर्षांपुर्वी सांगितले असते तर मी त्याला तु डोक्यावर पडला आहेस असच सांगितले असते, त्यामुळे सर्व वाचकांचे (मुद्दामुन येणारे आणि चुकुन येणारेसुद्धा) मन:पुर्वक आभार आणि मब्लॉवि चे शब्दात आभार मानणे शक्यच नाही तरी सुद्धा त्यांचे सुध्दा आभार.

नाणेघाट

2011-12-04T13:47:00.001+05:30

अनेक दिवसांपासुन प्लॅन केलेला नाणेघाट शेवटी कसाबसा मागच्या आठवड्यात झाला. अनेक ब्लॉगवर वगैरे वाचुन रस्ता वगैरे लिहुन घेतला आणि निघालो. पुण्याहुन तस काही फार जवळ नाहीये, पण एका दिवसात होऊ शकते. (एक चांगला ड्रायवर बरोबर असला की झाले).

कस जाणार?

तस पुण्याहुन नाणेघाटात कस जायचे अस सांगणारे ब्लॉग बरेच कमी आहेत बर्‍यापैकी ब्लॉगर्सने मुंबईहुन जाण्याचा रस्ता व्यवस्थित सांगितला आहे. पुण्याहुन जाताना नाशिक रोड गाठावा, त्या रस्त्यावरुन सरळ नारायणगावापर्यंत जायचे (नाशिक रोड बेकार आहे), नाराय़णगावातुन डावीकडे जुन्नरकडे जायचा रस्ता आहे (हा रस्ता एक नंबर आहे). जुन्नरमध्ये शिरुन सरळ जात राहावे, तिथे शिवाजी पुतळ्यापाशी आल्यावर तिथे नाणेघाटात जायचा रस्ता सरळ आहे अस दाखवले आहे, तिथे चुकुनही जाऊ नये तो रस्ता प्रचंड खराब आहे, खर तर तो रस्ताच नाहीये, जेमतेम २० किमी अंतर आहे ते, पण जायला किमान १ १/२तास लागतो, त्यामुळे त्या रस्त्याने जाऊ नये ही नम्र विनंती. त्याऎवजी तिथुन उजवीकडे वळावे थोडे पुढे गेलो की डावीकडे नाणेघाटाला जायचा अजुन एक रस्ता आहे तिथुन नाणेघाट जवळपास ३५ किमी आहे पण रस्ता ठिकठाक आहे.

आता दुसरी गोष्ट, या रस्त्याने गेलो की आपण डायरेक्ट नाणेघाटाच्या वरती पोहोचतो, ट्रेकचा काहीच संबंध नाही. जर ट्रेक करायचा असेल तर दुसरा रस्ता आहे. जो माळशेजघाटाच्या इथुन जातो.

नाणेघाटाच्या जवळ खायला प्यायला तस काहीच नाहीये, एक छोटेसे हॉटेल वजा घर दिसले होते तसे घाटाच्या अलीकडे पण आम्ही काही गेलो नाही तिकडे. जुन्नरहुनच काही घेतले तर चांगलेच.

Naneghat

Jeevdhan as viewed from Naneghat

View Naneghat

मास्टर ऑफ द गेम

2011-10-02T08:35:00.000+05:30

सध्या वाचण्यात आलेले आणखी एक मस्त पुस्तक म्हणजे सिडनी शेल्डनचे मास्टर ऑफ द गेम. हे नॉवेल म्हणजे ६ पिढ्यांची गोष्टच आहे. गोष्ट सुरु होते ती जेम्स मॅकग्रेगोर पासुन, जो हिर्‍यांच्या शोधात स्कॉटलंडहुन आफ्रिकेत जातो. तिथे त्याला हिरे सापडतात पण त्याचा पार्टनर (सोलोमन) त्याला धोका देतो आणि जेम्स पुन्हा पहिल्यापासुन सुरुवात करतो आणि खुप हिंमत करुन बांदा नावाच्या त्याच्या साथिदाराबरोबर पुन्हा हिरे शोधुन श्रीमंत होतो आणि सोलोमनचा बदला घेतो. इथे एक interesting गोष्ट अशी, की जेव्हा जेमी आणि बांदा हिरे शोधायला (चोरायला) जातात तेव्हा तिथे दोन चौकिदार त्यांच्या मागावर असतात त्यांची नाव क्रुगर आणि ब्रेंट अशी असतात पण जेम्सच्या सुदैवाने तो त्यांच्यापासुन वाचतो आणि नंतर तो त्याच्या कंपनीला क्रुगर अ‍ॅंड ब्रेंट्स असेच नाव देतो.

त्यानंतर जेम्स आणि सोलोमनच्या मुली (मार्गारेट) मधल्या संबंधातुन, त्यांना मुलगा होतो आणि मग जेम्सचे मार्गारेटशी लग्न होते लग्नानंतर त्यांना मुलगी होते केट तिचे नाव आणि ही केटच मास्टर ऑफ द गेमची खरी नायिका / खलनायिका आहे. केटचा हट्टीपणा आणि आपल्याला हवे तेच करायचे आणि ते करताना तिने थंड डॊक्याने घेतलेले निर्णय, कोणत्याही गोष्टीत कधीच हार मानायची नाही आणि काहीही करुन आपल्याला हवे ते मिळवायचेच असा तिचा स्वभाव. त्यामुळे ती तिच्या जवळच्या लोकांची आयुष्यच बदलुन टाकते, तिच्या दृष्टीने तिने जे केले सर्वांच्या हितासाठीच पण त्यात तिचा स्वार्थीपणा लपुन राहात नाही.

पुस्तकाच्या सुरुवातच केटच्या ९० व्या वाढदिवसापासुन होते ज्यात केटचा मुलगा, मुलाच्या जुळ्यामुली, आणि नंतर त्या दोन मुलींना होणारी मुले एवढ्या लोकांचा सहभाग असतो आणि नंतर केटला तिच्या आयुष्यातला सगळ्या घटनांबद्दल आठवत आणि फ्लॅशबॅकमध्ये बाकी सगळी गोष्ट. माणसाचा स्वभाव कसा बदलतो आणि स्वत:च्या स्वार्थासाठी (हट्टासाठी) माणुस काय काय करु शकतो याचे ultimate वर्णन पुस्तकात आहे. एवढ्या ५-६ पिढ्यांच्या सगळ्या गोष्टी असुनसुद्धा पुस्तक वाचायला कधीच बोअर होत नाही, एकदा वाचायला घेतले तर ते कधी संपवतो अस मला झाले होते.

अजुन जर हे पुस्तक वाचले नसेल तर नक्की वाचा खुप मस्त पुस्तक आहे. याच्यावर अजुन पिक्चर कसा काढला नाही याचेच आश्चर्य वाटते.

Quarter life crisis

2011-09-30T23:58:00.000+05:30

वयाच्या २५ व्या वर्षी आयुष्यात ज्या काही अडचणी येतात त्याला Quarter life crisis अस म्हणतात ही आमच्या मित्रांनी केलेली definition, कारण सध्या सगळेच त्याच्यातुन जात आहेत, एवढ confusion कधीच नव्हते, नोकरी वगैरे सगळ व्यवस्थित चालु आहे अस बाहेरुन दिसत असल तरी पण आत मध्ये काय गोंधळ चालु असतो तो ज्याचा त्यालाच माहित. वयाच्या १८-१९ व्या वर्षी ज्या काही गोष्टी imagine केल्या होत्या त्या imagination मध्येच राहिल्या, डिग्री मिळण्याच्या आधी बॉस एकदा डिग्री मिळुदे मग हे करु ते करु खुप भारी काम करु आणि एकदा डिग्री मिळुन नोकरी मिळाली की मात्र पाट्या टाकण्याशिवाय फार काही वेगळे करतो अस मात्र वाटत नाही.

एक वेळ अस वाटत की आपण सगळ काही करु शकतो, नोकरी सोडुन द्यावी आणि सरळ आपल काही तरी सुरु कराव पण नंतर विचार येतो की आपला skill set काय स्वत:च काय सुरु करणार, कोण येईल आपल्याकडे, उगाच धंदा बुडाला तर काय करायचे, त्यापेक्षा जे आहे ते चालु देऊ किंवा सरळ स्विच मारु पण स्विच मारुन दुसरीकडे सुद्धा काय परिस्थिती असते ते चांगले माहित असते त्यामुळे अनोळखी मित्रापेक्षा ओळखीचा शत्रु बरा अस म्ह्णुन जे आहे ते चालु द्यायचे पण जे आहे ते चालु दिले की पुन्हा frustration येते आणि पुन्हा तेच विचार. अशा बर्‍याच गोष्टी असतात की माहिती असत की ही गोष्ट केली किंवा केली नाही तरी काही फरक पडत नाही पण हिंमतच होत नाही. एक विचित्र प्रकारची भिती किंवा negative filling असते खर सांगायच तर fail होण्याची भिती असते हे नाही झाल तर काय होईल? कोण काय म्हणेल?

बरेचदा अस वाटत की आपण जे काही करतो आहे ते स्वत:साठी की दुसर्‍याला आपल्याबद्दल कस वाटाव या साठी हेच कळत नाही, काही वेळेस एखादी संधी येते, पण तिथे पगार सध्या जेवढा मिळतो त्यापेक्षा बराच कमी पण काम खुप चांगले असते पण लगेच दुसरा विचार येतो, यार इथे गेलो तर आपण मागे तर नाही पडणार ना.. आपले सगळे मित्र पुढे निघुन जातील, आपल्याला वेड्यात काढतील आणि आता महिन्याला एक xyz पगार बॅंकेत जमा होत असतो त्याची सवय झाली असते खर्च गरजा तश्या वाढल्या असतात त्यामुळे ते सगळ सोडुन पुन्हा मागे जावे का? असा प्रश्न सारखा पडत असतो.

त्यातल्या त्यात लग्न झाले नाहीये त्यामुळे ती एक जमेची बाब म्हणता येइल, पण लग्न झाले नसले तरी यार एखादी gf मिळाली तर काही हरकत नसते पण आजुबाजुला असलेल्या मुली सगळ्या विवाहेच्छुक catagory च्या असतात त्यामुळे तिकडे पुढे जावे म्हंटले तर वर म्हंटल्याप्रमाणे जसे आहे तसेच चालु द्यावे लागेल कारण तिकडे "well settled" असा एक criteria असतो आणि मग खरच कोणीतरी अस भेटत की ज्याला बघुन अस वाटते की यार होऊया सेटल काय फरक पडतोय, पण कुठे तरी काही तरी माशी शिंकते आणि गाडी जिथे होती तिथेच थांबते, पण आपण एकटेच नसतो कारण आपल्या मित्रांच्या बाबतीत सुद्धा असच काहीस घडत असत. मला एक email आला होता मध्ये being 20 something त्यातला एक para इथे टाकतो जो ही सगळी सिच्युएशन perfectly explain करतो,

You get your heart broken and wonder how someone you loved could do such damage to you. Or you lie in bed and wonder why you can't meet anyone decent enough that you want to get to know better. Or maybe you love someone but love someone else too and cannot figure out why you're doing this because you know that you aren't a bad person. One night stands and random hook ups start to look cheap. Getting wasted and acting like an idiot starts to look pathetic. You go through the same emotions and questions over and over, and talk with your friends about the same topics because you cannot seem to make a decision. You worry about loans, money, the future and making a life for yourself... and while winning the race would be great, right now you'd just like to be a contender!

And then there were none...

2011-09-11T12:45:00.001+05:30

किंडल घेतल्यापासुन माझा वाचन करण्याचा interest वाढतच चालला आहे, गेल्या वर्षभरात मी एकही पुस्तक पुर्ण वाचले नव्हते आणि kindle आणल्यापासुन २ महिन्यातच मी ७ पुस्तके वाचली. kindle वर पुस्तक वाचण्याचा अनुभव निराळाच आहे. (भारतात किंडल home shop18 कडुन order करता येते आणि त्याची किंमत ७,९९९ एवढी आहे या वरती रुपये १५३ octroi भरावा लागतो आणि delivery १५ दिवसामध्ये होते.)

अशातच बर्‍याच दिवसांपासुन वाचु म्हणतो पण कधी वेळच आली नाही अस अ‍ॅगाथा ख्रिस्तीचे and then there were none नावाचे एक अप्रतिम नॉवेल वाचण्यात आले, १९३९ सालात लिहिले असले तरी ते वाचण्यात कधीही बोअर होत नाही. त्यातली गोष्ट अशी आहे की १० लोक ज्यांनी एक खुन केला असतो आणि तरी ते पकडले गेलेले नसतात आणि त्यामुळे त्यांना कोणतीच शिक्षा झाली नसते अशा लोकांना एका बेटावरच्या बंगल्यावर वेगवेगळी आमिष दाखवुन बोलवले जाते. आणि वेगवेगळे सांगायला नको की एक एक करुन त्यांच्यापैकी प्रत्येकाचा खुन व्हायला लागतो आणि बाकीच्यांना कोण खुन करतय याची काहीही कल्पना नसते. त्या बंगल्यातल्या प्रत्येक खोलीत एक कविता लावली असते ten little soldiers नावाची ती अशी -

Ten little Soldier boys went out to dine;

One choked his little self and then there were nine.

Nine little Soldier boys sat up very late;

One overslept himself and then there were eight.

Eight little Soldier boys traveling in Devon;

One said he'd stay there and then there were seven.

Seven little Soldier boys chopping up sticks;

One chopped himself in halves and then there were six.

Six little Soldier boys playing with a hive;

A bumblebee stung one and then there were five.

Five little Soldier boys going in for law;

One got in Chancery and then there were four.

Four little Soldier boys going out to sea;

A red herring swallowed one and then there were three.

Three little Soldier boys walking in the zoo;

A big bear hugged one and then there were two.

Two Little Soldier boys sitting in the sun;

One got frizzled up and then there was one.

One little Soldier boy left all alone;

He went out and hanged himself and then there were none.

कविता नीट वाचली तर अस लक्षात येते की १० लोक असतात आणि त्यातला एक एक जण कसा मरत जातो त्याचे वर्णन केले आहे आणि कथेत सुद्धा असच घडत जात, अजुन एक गोष्ट अशी की त्या घरात १० कप ठेवले असतात ज्याच्यावर चित्र रेखाटली असतात आणि जेव्हा एक एक जण मरत जातो तेव्हा एक एक कप गायब होत जातो. so शेवटी काय होते, खुनी कोण आहे घरातला की बाहेरचा कोणी? कोणी वाचते का? असे अनेक प्रश्न येतात पण suspense novels ची खरी गंमत तर शेवटामध्येच असते आणि कथेचा शेवट बिलकुल निराश करत नाही. पुस्तक वाचल्यावर आपण फक्त म्हणु शकतो की Agatha Christi rocks!

तस्मै श्री गुरवे नम:

2011-09-05T22:12:00.003+05:30

आज आहे शिक्षक दिन, बाकी आपले सगळ्यात पहिले गुरु तर आपले आई बाप भाऊ बहिण आणि इतर कुटुंबिय असतात यात तर वादच नाही नंतर येतात ते आपले शाळेतले शिक्षक, आज अनेकांनी (at least माझ्या फ़ेसबुक मधल्या मित्रांनी) Teacher's day म्हणुन टीचर्स नावाच्या स्कॉचची बाटलीचा फोटो शेअर करुन आपल्या गरिब मेंटॅलिटीचा परिचय करुन दिला, त्यांना अस वाटत होते की आपण फार cool काम केलेय.

असो, माझ्या बाबतीत म्हणायचे झाले तर well खर सांगायचे तर अस खुप लाइफ मध्ये चेंज करणारा शिक्षक मला तर भेटला नाही, ,शाळेत किंवा कॉलेज क्लास मधला असा कोणी शिक्षक मला आठवत नाही की ज्याने माझे आयुष्यच बदलुन टाकले आहे हां पण आवडते शिक्षक बरेच आहेत, ज्यांचे शिकवण मला फार आवडत आणि main म्हणजे अजुनही आठवत. आता depend करत की शिक्षकाची definition काय आहे ते मला वाटत की जो कोणी आपल्याला काही तरी शिकवतो तो आपला शिक्षक.

ही definition जर लावली तर मग शिक्षकांची लाईन खुप मोठी होईल, त्यात आई वडिल आणि शाळा कॉलेजातल्या मास्तर पासुन ते आपले परम मित्र आणि आपला ऑफिस मधला बॉस सुद्धा येऊन जाईल. मित्र तर आपले खरे शिक्षक असतात, मास्तरांनी वर्गात काय शिकवल ते समजवुन सांगण्यापासुन दिलेल्या पहिल्या शिवी पर्यंत आणि त्या चित्रांच्या पुस्तकांपासुन तसल्या पिक्चर पर्यंत सबकुछ तर मित्रच शिकवत असतात, शाळा कॉलेजमध्ये शिक्षकांपेक्षा मित्रांकडुनच जास्त शिकायला मिळते, कार-बाईकच्या वेगवेगळ्या प्रकारांपासुन ते बीअर च्या वेगवेगळ्या ब्रॅंडपर्यंत आणि हॉटेलमध्ये काटा चमच्याने कस खातात हे शिकवण्यापासुन सिडनी शेल्डन हे बाईचे नसुन माणसाचे नाव आहे हे सांगण्यापर्यंत मित्रच खरा गुरु असतो. (लग्न झाल्यावर बायकोसुद्धा गुरु होते अस माझा एक मॅरिड मित्र म्हणतो).

ऑफिसमधला बॉस हा पण एक गुरु असतो, माझ्या पहिल्या ऑफिसमधला बॉस तर खरच माझा गुरु आहे, ऑफिसमध्ये काम कसे करायचे त्यापासुन लोकांशी कस (professionally) वागाव ते हॉटेल मध्ये टीप किती ठेवावी या पर्यंत त्याने शिकवले, (पण माझ्या सध्याच्या बॉसला मी गुरु वगैरे मानत नाही त्रास आहे तो). बॉस बरोबरच आपले सिनिअर कलिग्ससुद्धा थोडे फार गुरुच असतात आपले त्यामुळे अस करत गेलो तर ही लिस्ट श्री दत्तगुरुंच्या २४ गुरुंपेक्षा खुपच मोठी होऊन जाईल.

पण शिक्षक दिन म्हंटला की आठवतात ते शाळा आणि कॉलेजमधले शिक्षक, आणि बरेचदा आमच्या शाळेत शिक्षक दिनाला विद्यार्थ्यांना शिक्षक बनण्याचा चान्स मिळायचा आणि त्या दिवशी जे मुल शिक्षक बनायचे ते हमखास कोणाला ना कोणा पोराला धरुन त्यांना ते ज्या शिक्षकाचा रोल करायचे त्यांच्या स्टाईलने मारायचे.

मला आठवतात ते माझ्या कॉलेजमधले ११ वी चे अकॉंट्सचे नाडगौडा सर, त्यांचा सेन्स ऑफ ह्युमर महान होता, त्यांच्या एका लेक्चरला जेमतेम ३ मुले होते आणि थोड्यावेळाने (खरोखरच) एक काळे कुत्रे येऊन बसले तेव्हा ते म्हणाले आता कोणीच म्हणु शकणार नाही की नाडगौडा सरांच्या लेक्चरला काळ कुत्रसुद्धा नव्हत! अजुन एक होत्या त्या म्हणजे अकॉंट्सच्याच अमृता मॅडम, मुली जर वर्गात लक्ष देत नसल्यातर त्या म्हणायच्या मुलींनो लक्ष द्या नाहीतर आयुष्यभर DBM (धुण भांडी मुले) करावे लागेल.

आता पर्यंत अनेक शिक्षक भेटले आणि अजुन सुद्धा भेटतील, पुस्तक वाचुन आणि e-learning करुन सगळ कळण्याची सोय अजुन तरी झाली नाहीये त्यामुळॆ शिक्षक अजुनसुद्धा फॅशनमध्ये आहेत आणि पुढेही राहतील.

गणपती बाप्पा मोरया

2011-09-01T12:32:00.000+05:30

म्हणता म्हणता गणपती आले सुद्धा.. दर वेळेस गणपती येण्याच्या आधी आमची लिस्ट रेडी असते की या वर्षी काय काय मागायचे बाप्पांकडे.. पण बाप्पा आमचे न मागताच सगळे देऊन टाकतात. यावेळेस सुद्धा तसेच होऊदे.. सर्वांना गणपती उत्सवाच्या शुभेच्छा..

गणपती बाप्पा मोरया.. मंगलमुर्ती मोरया.. उंदिर मामाकी जय.. जय भवानी... जय शिवाजी

किल्ले रायगड

2011-08-21T23:43:00.002+05:30

आज पहिल्यांदा रायगड दर्शनाचा योग आला, खरतर इतके दिवस रायगडला न जाण्याचे काही कारण नव्हते पण असो, रायगडाचे वर्णन करायला शब्दच सुचत नाही. जेवढा वेळ किल्ल्यावर होतो त्यामध्ये अर्धाअधिक वेळ तर किल्ला धुक्यातच होता, पण जेवढा किल्ला बघितला, तो बघुन थक्कच झालो, ३०० वर्षांपुर्वीचे स्थापत्यशास्त्र आणि महाराजांची दुरदृष्टी बघितल्यावर त्याचे वर्णन करणे शब्दात शक्य नाही.

किल्ल्यावर गेल्यावर माझ्या बाबतीत एक वेगळीच गोष्ट घडली, राजप्रासाद आणि शिवराज्याभिषेकाचे ठिकाणाच्या इथे शिवरायांची एक मुर्ती बसवली आहे, त्या मुर्तीपाशी आलो आणि अचानकच अगदी दाटुन डोळ्यातुन पाणीच आले, १०-१५ मिनिटे तिकडेच होतो, यापुर्वी कोणत्याच किल्ल्यावर अस कधी झाले नव्हते, वेगळीच फिलिंग होती, खुप भारी वाटत होते रायगडावर येऊन आणि ती मुर्ती आणि तो शिवरायांना राज्याभिषेक झालेले ठिकाण बघितल्यावर.

तो किल्ला बघितला की लक्षात येते की स्वराज्याच्या राजधानीसाठी यापेक्षा चांगली जागा असणे शक्यच नाही, रायगडाच्या प्रत्येक गोष्टी बद्दल लिहायचे झाल्यास १ ब्लॉगपोस्ट पुरणारच नाही, पण तिकडे गेल्यावर अस वाटल की प्रत्येक मराठी माणसाने हयातीत एकदा तरी रायगड बघितलाच पाहिजे.

(Pics from google)

P.S. मायनॅक ने सांगितल्याप्रमाणॆ श्रीनिवास काळविट यांच्या एका पिकासा अल्बमची लिंक शेअर करतो आहे, अतिशय सुंदर फोटो आहेत.

https://picasaweb.google.com/Rahul.Kalvit/Raigad#

डिअर टीम इंडिया,

2011-08-14T01:27:00.004+05:30

तुम्ही इंग्लंड विरुद्धची सिरीज गमावली आणि नंबर एकचा किताब सुद्धा घालवला. आता तुम्ही कारण सुद्धा द्याल, हवामान असे होते आणि पिच अशी होती आणि टॉस तसा होता आणि अंपायर तसे होते. असो कारण काहीही असले तरी मुद्दा असा आहे की ही सिरीज तुम्ही गमावली आणि ती सुद्धा अगदी तोंडावर आपटुन, आत्ता तरी ३-० आहे पण ४-० सुद्धा होऊ शकते.

खेळ म्हंटला तर हार - जीत असतेच, आता भारतीय चाहते जरा संयमी आहेत त्यामुळे ही मालिका गमावली तरी तुम्हाला आम्ही काळ फासणार नाही किंवा क्रिकेट बघण सोडुन सुद्धा देणार नाही, हां काही दिवस आम्ही ते स्पोर्ट्स पेज नाही वाचणार आणि क्रिकेटची बातमी आली की चॅनेलसुद्धा चेंज करुन टाकु पण पुढची टेस्ट मॅच असली तर ३:३० ला (ऑफिसमध्ये असल्या कारणाने) क्रिकेट ची साईट उघडु आणि बघु काय चालले आहे ते, कितीही म्हंटले तरी राहवल तर नाहीच जाणार. शेवटी वर्ल्डकप जिंकण्याचा आनंद तुम्हीच दिला होता आम्हाला आणि त्यापेक्षा सुद्धा पाकिस्तानला हारवले होते आणि ऑस्ट्रेलियाला सुद्धा, आणि हे काही अजुन विसरलो नाहीत आम्ही, त्यामुळॆ तुम्हाला आम्ही सपोर्ट नाही करणार अस तर नाहीच होणार.

पण वाईट वाटते एका गोष्टीचे, वेस्ट इंडिजला हारवुन तुम्ही स्वत:ला फार महान समजु लागले आहात का? तुमचे बोटावर मोजण्याइतके खेळाडु सोडले तर कोणीच फॉर्ममध्ये नव्हते, तरी सुद्धा तुम्ही हवा करत होतात. जर तुम्हाला माहिती होते की वर्ल्डकप नंतर लगेच २-३ महिन्यात इंग्लंडचा दौरा आहे तर सर्व महत्वाच्या खेळाडुंना IPL खेळण्याचा मोह का व्हावा? सेहवाग, गंभिर, युवराज आणि जहिर हे IPL मध्येच injured झाले होते ना? देशप्रेम वगैरे सगळे संपले का तुमचे? जर इंग्लंडचे खेळाडु IPL मधे न खेळता (आता त्यांना नाही घेतले म्हणुन ते नाही खेळले तो भाग वेगळा) त्यांच्या श्रीलंके विरुद्धच्या सिरिजची तयारी करु शकतात तर भारताचे खेळाडु वेस्ट इंडिज लिंबु टिंबु म्हणुन तिथे जायला नाही म्हणतात आणि IPL खेळतात आणि तिकडेच पडतात धडतात.

एकच गोष्ट सांगावीशी वाटते ती म्हणजे वर्ल्ड कप जिंकल्याचा तुम्हाला माज चढला होता, तुम्हाला वाटले की आता आपल्याला काहीच रोखु शकणार नाही, IPL मध्ये मिळणारे पैसे तुम्हाला दिसत होते आणि सगळ्यात महत्त्वाचे म्हणजे तुम्ही प्रतिस्पर्ध्याला कमी लेखण्याची चुक केली होती आणि त्यामुळे ३-० चा मानहानीकारक पराभव. असो झाल गेल विसरुन सुद्धा जाऊ पण आता डिसेंबर मध्ये ऑस्ट्रेलियाचा दौरा येतोय, फक्त ४ महिने उरले आहेत काही होणार आहे का तुमच्या कडुन?? लवकर काही तरी करा इंग्लंड कडुन ३-० ने मात खाण्याइतकी वाईट परिस्थिती तर नक्कीच नव्हती, पण आता झाले ते झाले, ऑस्ट्रेलियाला त्यांच्यात देशात तुम्ही हारवले तर त्याच्या सारखी दुसरी गोष्ट नाही होणार नाही. आणि काळजी करु नका सर्व चाहते अजुन सुद्धा टीम इंडियाच्या पाठिशी आहेत फक्त वाट पाहात आहोत ते एका चांगल्या परफॉर्मन्सची..

टीम इंडियाकडुन नेहमीच सर्वोत्तम कामगिरीची अपेक्षा करणारा

एक निस्सिम चाहता

मी पाहिलेले काही भिकार पिक्चर

2011-08-12T20:27:00.003+05:30

बरेचदा आपल्याला माहिती नसते की पिक्चर भिकार आहे त्यामुळे आपण तो बघतो आणि डोके फोड करुन घेतो, पण बरेचदा असे सुद्धा होते की आपल्याला माहिती असते की पिक्चर भिकार आहे तरी सुद्धा आपण तो बघतो काही वेळेस पर्य़ाय नसतो पण बरेचदा कीडा असतो की बॉस किती खराब असु शकेल तो पिक्चर चल बघुन घेऊ काही होत नाही. मी असे भरपुर पिक्च्चर बघितले आहेत आणि पुढे सुद्धा बघत राहिल यात काही वाद नाही.

आता सगळेच चित्रपट भिकार असल्याने त्याला काही रेटिंग देता येणार नाही, ते एकाच कॅटेगरितले आहेत ती म्हणजे "भिकार".

१. विवेक ओबेरॉयचा प्रिन्स :- प्रिन्स चित्रपटात आपल्या हिरोची सगळी मेमरी एका चिपवर कॉपी (नव्हे कट - पेस्ट) करुन टाकतात आणि त्याच्या डोक्यात आता काहीच राहात नाही आणि सगळे येऊन त्याला गंडवत बसतात. आणि नंतर काही तरी होऊन ती मेमरी पुन्हा त्याच्या मेंदु मध्ये कॉपी करतात आणि त्याला सगळे आठवते आणि तो व्हिलनचा बदला घेतो. एवढी अ‍ॅडव्हान्स टेक्नॉलॉजी बघितल्यावर माझ्याबरोबर बसलेल्या दोन इंजिनिअर लोकांनापण घाम फुटला आणि हो सांगायचे राहिले की ती मेमरी नुसती कॉपी नाही केली तर ती समोरच्या टिव्ही वर दिसत सुद्धा होती एकदम खुल्ला हे तर काहीच नाही मेमरी कॉपी करायला मेंदु वगैरे पण काही उघडला नव्हता फक्त मानेवर ती चिप ठेऊन दोन चार बटन दाबली की झाले. दोन तास डोके दुखत होते पिक्चर बघितल्यावर.

२. राज कुमार चा तिरंगा :- आता १५ ऑगस्ट येतोय त्यामुळे कुठे ना कुठे तरी तिरंगा लागलाच असेल. देशप्रेम वगैरे ठिक आहे पण तिरंगा चित्रपट ओळखला जाईल तो ब्रिगेडिअर सुर्यदेव सिंगमुळे (आयला नाव पण आठवते राज कुमारचे). काहीच्या काही गोष्टी दाखवल्या आहेत, स्टोरी काही तरी वेगळीच चालुए आणि राजकुमार काही भलतच करतोय. जगातली कोणतीच गोष्ट आपल्याला चकित करु शकत नाही या आविर्भावात राज कुमार वावरतो आणि त्याचे ते usual जानी वगैरे वगैरे डायलॉग मारतो. त्यात त्यांनी काही कमाल उपकरणे दाखवली आहेत, त्याच्या अ‍ॅंबेसॅडर मध्ये बॉंब लावला असतो तर एक बिप असा आवाज वाजतो आणि त्याची गाडी खालुन उघडते(!!!) आणि ते बाहेर पडतात. त्यानंतर मिसाईल कंडक्टर म्हणजे मिसाईलचा एक खुप महत्त्वाचा भाग (जो आपल्या फॅनच्या कपॅसिटर सारखा दिसतो) तो हे साहेब काढुन घेतात त्यामुळे मिसाईल उडतच नाही आणि आपला देश वाचतो. हे आणि असे अनेक प्रसंग या चित्रपटात आहेत.

३. सोहेल खानचा I - Proud To Be An Indian :- मी हा पिक्चर का बघितला हा प्रश्न मला अजुनही सतावतोय. माठ चेहर्‍याचा हिरो आणि त्यापेक्षाही माठ चेहर्‍याचा व्हिलन आणि त्यात घुसवलेली अनेक पात्र, स्टोरीचा पत्ता नाही कस काय हा पिक्चर बनवला असेल कुणास ठाऊक. आपला हिरो लंडनला जाऊन तिथल्या वंशभेद करणार्‍या गॅंगच्या विरुद्ध उभा राहतो आणि त्यांना धडा शिकवतो अस काहीस वाटत तो सिनेमा बघुन. अतिशय रटाळ आणि बिनडोक पिक्चर आहे आणि सगळ्यात जास्त डोक्यात जातो तो म्हणजे सोहेल खान त्याला अ‍ॅक्टिंगची गंधवार्ता नाहीये आणि डायलॉग डिलिव्हरी शुन्य आहे, पैसा असला की गाढवसुद्धा कसे हिरो बनते हे बघायचे असल्यास हा पिक्चर बघा.

४. सनी देओलचा बिग ब्रदर :- आम्ही हा चित्रपट रितसर भाड्याने CD आणुन बघितला होता, ह्या पिक्चरची CD मागितल्यावर दुकानदार सुद्धा हादरला होता आणि पिक्चर बघितल्यावर आम्ही हादरलो होतो. तर दिल्ली मध्ये सनी देओल महिलांना त्रास देणार्‍या सगळ्यांना धडा शिकवत असतो आणि खुप फेमस होतो पण अनेक घडामोडींमुळे तो मुंबईला येतो आणि रिक्षा चालवायला लागतो आणि त्याची बायको असते प्रियंका चोपडा (कस शक्य आहे). सगळ्यात डेंजर असते ती म्हणजे फरिदा जलाल ती सनी ची आई दाखवली आहे आणि तीच सनी देओलला भडकवत असते याला मार आणि त्याला मार म्हणुन, सनी देओलच तो कसला सोडतोय काढतो धुऊन खालचा व्हिडिओ बघा कळेलच. अर्थहीन पिक्चर होता.

५. मिथुनचा गुंडा :- आता गुंडा हा चित्रपट भिकार आहे अस जाहिरपणे सांगण्यात गट्स लागतात कारण गुंडा चित्रपटाला IMDB वर ७.६ ची रेटिंग आहे (आणि डबंग ला ६.५ ची आहे) गुंडाचे असंख्य फॅन आहेत आणि त्याचे बरेच फॅन क्लबसुद्धा आहेत त्यामुळे ही ब्लॉगपोस्ट त्यापैकी कोणी वाचली तर मला नक्कीच जीवाची काळजी करावी लागेल. गुंडाला कल्ट क्लासिक म्हणतात. पण त्याच्याइतका अश्लील अर्थहीन आणि भिकार चित्रपट मी पाहिला नाही (पिक्चर बघायला मजा आली यात वादच नाही) पण काय ते डायलॉग "मेरा नाम है बुल्ला और रखता हु मै खुल्ला" आणि अजुन काही डायलॉग बघायचे असतील तर ही लिंक बघा http://greatbong.net/2007/06/20/gunda-the-legend/

मी खुप अपेक्षा ठेऊन मित्रांना जमा करुन गुंडाची CD घेऊन घरी आलो आणि पुढचे २-३ तास तो सिनेमा बघुन आम्ही सुन्न झालो. काव्यमय डायलॉग आणि अशक्य स्टोरी आणि मिथुन, (well मिथुन पेक्षा तर त्यातले व्हिलनच जास्त भाव खाऊन जातात). माझ्या एका मित्राने फेसबुकवर स्टेटस टाकले होते (very excited to watch Mithun's Gunda.. cant wait) पिक्चर बघितल्यावर त्याने आधी तो स्टेटस काढुन टाकला. अजुनही गुंडा म्हंटल की ते सगळे व्हिलन डोळ्यासमोर येतात आणि कानात त्यांचे intro डायलॉग वाजायला लागतात.

लिस्ट खुप मोठी आहे पण सध्या एवढेच आठवत आहेत. असो पण ही लिस्ट वाढत जाणार हे नक्की.

इंग्लंड दौरा

2011-07-16T23:44:00.004+05:30

वर्ल्डकप नंतर आता पहिल्यांदी क्रिकेट बघण्याची इच्छा झालीये, मध्ये झालेल्या थिल्लर IPL नंतर आणि त्या नंतरच्या झालेल्या वेस्ट इंडिज दौर्‍यामध्ये पण मॅच बघण्याची इच्छा झाली नाही. अर्धा उत्साह त्या वेस्ट इंडिजमधल्या भिकार खेळपट्ट्या, बेकार प्रक्षेपण आणि अडनिड वेळ बघुनच उडतो आणि उरलेला उत्साह वेस्ट इंडिजची फालतु टीम बघुन उडतो. पण आता मात्र सीन वेगळा आहे, its time for India tour of England!

वेस्ट इंडिजमध्ये अपेक्षेप्रमाणे जिंकलो पण शेवटी ते वेस्ट इंडिज होते आणि हे इंग्लंड आहे, पण आपली पण फुल स्ट्रेंग्थ टीम आता आलीये, सचिन, सेहवाग, गंभीर, युवराज, झहिर सगळे परत आले आहेत त्यामुळे आपल्याला खुप भारी टेस्ट क्रिकेट बघायला मिळणार यात वाद नाही. इंग्लंडचा सध्याचा फॉर्म बघता, हा दौरा वेस्ट इंडिज सारखा असण्याची शक्यता सुतराम नाहीये. सध्याच श्रीलंकेला हारवुन इंग्लंडने आपल्याला एक इशारा तर दिलाच आहे. आणि इंग्लंडचे फास्ट बॉलर्स ब्रोड, अ‍ॅंडरसन, ब्रेस्नन आणि ट्रेम्लेट जबरी फॉर्म मध्ये आहेत आणि इंग्लंडचा ट्रम्प कार्ड म्हणजे ऑफ स्पिनर ग्रॅम स्वान, सद्य परिस्थितीत स्वान नंबर एकचा स्पिनर आहे आणि भारतीय लोक स्पिनला कितीही चांगले खेळत असले तरी पण स्वानची बॉलिंग खेळुन काढणे तितकेसे सोपे नसणारे कारण तो निगेटिव बॉलिंग करणारा अ‍ॅशले जाइल्स नाहीये आणि श्रीलंकेच्या स्पिन चांगल्या खेळणार्‍या बॅट्समनला सुद्धा त्याने बरच सतावलय.

इंग्लंडचे बॅट्समन खुप भारी फॉर्ममध्ये नसले तरी ते जर एकदा फॉर्मात आले तर मात्र काही खर नाही. अ‍ॅंड्रु स्ट्रॉस, अलिस्टर कुक इयन बेल, पिटरसन, आणि माझ्या आवडता जोनाथन ट्रॉट ह्या मधले ३ लोक जरी फॉर्मात आले तर आपल्यासाठी गेम ओवर असणार. कारण इशांत आणि प्रविण कुमार वेस्ट इंडिजच्या सुमार फलंदाजांसमोर जेवढे प्रभावी ठरले होते, तेवढेच ते या लोकांसमोर निष्प्रभ ठरु शकतात त्यामुळॆ झहिर आणि हरभजनवरच आपली भिस्त असणार यात शंका नको. श्रीसंतपेक्षा मुनाफ पटेलला खेळवले तर कदाचित थोडाबहुत फरक पडु शकतो. हरभजनने ४०० विकेट्स घेतल्या तरी त्याचा आत्ताचा फॉर्म फार भारी नाहीये, त्याला विकेट्सच मिळत नाहीयेत त्यामुळे ४०० विकेट्स घेतल्या तरी त्याला All time great bowlers च्या लिस्ट मध्ये स्थान मिळवायचे असेल तर हा दौरा त्याच्या साठी खुप महत्वाचा ठरणार आहे. अनिल कुंबळेला सुद्धा लोक २००२-०३ च्या इंग्लंड दौर्‍यानंतर जगातला एक महान गोलंदाज म्हणुन ओळखु लागले, (त्या आधी तो फक्त भारतातच ग्रेट होता).

२००७ चा इंग्लंड दौरा अनेक गोष्टींसाठी गाजला होता त्यात सगळ्यांना एक new and improved झहिर खान बघायला मिळाला, झहिरची इंग्लंडच्या टीमशी झालेली खुन्नस हा त्या दौर्‍यातला खास क्षण होता आणि झहिरने नंतर इंग्लंडच्या टीमची जशी वाट लावली होती ते बघुन खुप मजा आली होती. खरतर त्या दौर्‍यात अनेक प्रॉमिसिंग चेहरे दिसले होते, दिनेश कार्तिक आणि आर पी सिंग ते सध्या गायबच दिसतात, खरतर RP सिंगने त्या दौर्‍यात जबरा बॉलिंग केली होती. त्याने लेफ्ट आर्म राऊंड दि विकेट बॉलिंग करुन मायकल वॉनचा जो दांडका काढला होता तो बॉल अजुनही लक्षात आहे. त्या दौर्‍यातली सगळ्यात भारी गोष्ट म्हणजे, संपुर्ण दौर्‍यात भारता तर्फे एकच सेंच्युरी नोंदवली गेली होती आणि ती सुद्धा अनिल कुंबळे कडुन!!

इंग्लंडला मात्र हा दौरा तितकाच कठिण असणारे, कारण सचिन, द्रविड आणि लक्ष्मण, आता यांच्याबद्दल खरच काही आणखी लिहिण्याची गरज आहे का?? सेहवाग (किंवा मुकंद) आणि गंभिरने चांगली सलामी दिली की येणारे पुढचे ३ फलंदाज इंग्लंडची वाट लावायला पुरेसे आहेत, सचिन आणि द्रविडची कदाचित लॉर्ड्स वरची शेवटची टेस्ट, द्रविडने तर इथेच डेब्यु सुद्धा केला होता आणि सचिनला सेंच्युरी नंबर १०० करायला फक्त १ चीच कमी आहे त्यामुळे आपल्याला नक्की काही तरी स्पेशल बघायला मिळणार यात शंका नाही.

या दौर्‍याबद्दल आवडणारी आणखी एक गोष्ट म्हणजे डेविड लॉईडची कॉमेंट्री, डेविड लॉईड सध्याच्या काळातला सगळ्यात सही कॉमेंटेटर आहे त्यामुळे त्याची कॉमेंट्री ऎकायला मिळणार हा सुद्धा या दौर्‍याचा प्लस पॉइंटच म्हणावा लागेल.

असो २१ पासुन पहिली टेस्ट सुरु होतेय आणि धोनीची टीम ही सिरिज जिंकुन नंबर १ चा टॅग पुढे सुद्धा मिरवेल अशी आशा करायला काही हरकत नाही.

हंपी

2011-07-03T20:19:00.002+05:30

खुप ऎकुन येतो या ठिकाणाबद्दल आणि जाण्याची खुप उत्सुकता होती, अचानकच बेल्लारीला ऑडिटला यायचा योग आला आणि म्हंटल की बॉस आता हंपीला जायलाच पाहिजे.

इथेच एक कॅब ठरवली आणि हंपीला एका दिवसात जाऊन आलो, खर तर हंपी पुर्ण बघायचे असले तर भरपुर दिवस हाताशी हवेत पण एका दिवसात जेवढे जमले तेवढ बघुन घेतले.

खुप मस्त जागा आहे, आणि चान्स मिळाला तर मी इथे पुन्हा येऊन सायकलने आठवडाभर फिरणार आहे.

कावळ्या

2011-06-17T09:48:00.002+05:30

वरंधा घाट बनवण्यासाठी इंग्रजांनी कावळ्या गडाला दोन भागात कापला अस ऎकुन आहे. तस बघायला गेल तर कावळ्यावर अक्षरश: काहीच नाहीये, हो पण काही दुर्गप्रेमींनी भगवा मात्र तिथे फडकवला आहे. कावळ्यावरुन संपुर्ण वरंधा घाटाचा खुप मस्त view मिळतो जो बघितल्यावर अशक्य भारी वाटते. वरंधा घाट ओलांडला की लगेचच खाली समर्थांची शिवथर घळ आहे त्यामुळे कावळ्याला गेल्यावर शिवथर घळीला जाणे भागच आहे.

कसे जाणार

कावळ्या गड वरंधा घाटातच आहे, त्यामुळॆ पुण्याहुन भोर मार्गे वरंधा घाटाने जावे, भोरला पोहोचल्यावर महाड कडे जाणार्‍या रस्त्याने सरळ गेल्यावर आपण वरंधा घाटातच पोहोचतो, तिथे पोहोचल्यावर आपल्याला घाटात एका ठिकाणी बरेच वडापाव, भजी विकणारे दिसतात, तो वरंधा घाटातला पावसाळ्यातला एक मस्त स्पॉट आहे, त्या स्पॉटपासुन थोडेच पुढे गेले की घाट डावीकडे वळतो, तिथे डावीकडे न वळता सरळ अगदी थोडेच पुढे गेलो तर पाच-सहा पायर्‍या दिसतात, आणि त्यापुढे लागणारी पायवाट सरळ गडावर घेऊन जाते.

नंतर घाटाने सरळ खाली उतरले तर ५-६ किमी नंतर उजवीकडे शिवथर घळीकडे जाणारा रस्ता जातो, त्या रस्त्याने ६ किमीवर शिवथर घळ आहे, शिवथर घळ खुप मस्त आहे, तिथला परिसर बघुन खरच थक्क करायला होते, आमच्या एका मित्राची तर तिथे समाधीच लागली होती. पावसाळ्यात तर तिथला परिसर खुप भारी असणार यात वादच नाही.

शिवथर घळीत जेवणाची सोय होऊ शकते.

अंदाजे खर्च

आम्ही माझी मारुती घेऊन गेलो होतो. चांदणी चौकापासुन जाऊन येऊन जवळपास २४० किमी होतात. त्यामुळे १५ लिटर पेट्रोल लागले, जर सकाळी लवकर निघालो तर संध्याकाळी ६ वाजेपर्यंत घरी येऊ शकतो, मध्ये खेड शिवापुरचा टोल नाका लागतो त्याचा टोल (अंदाजे १५०) आणि नाश्ता-जेवणाचा खर्च होइल तेवढा.

(pics by Harshad Deshpande)

तुंग

2011-06-13T16:01:00.005+05:30

दोन वेळेस रस्ता चुकुन, दोन वर्ष वाट पाहुन शेवटी तुंगचा आमचा ट्रेक यशस्वी झाला. ट्रेक झाल्यावर कळले की तो रस्ता शोधणे काही एवढ कठिण नव्हता, नीट शोधला असला तर रस्ता सापडतो, पण कोणीतरी ब्लॉगवर लिहिलेल्या अपुर्‍या माहितीच्या आधारे रस्ता शोधण्याचा प्रयत्न केल्याने मागच्या दोनही वेळेस तुंगचा सोपा असुन सुद्धा रस्ता नीट सापडला नव्हता आणि आमच्या कोणत्याच ओळखीच्याने हा ट्रेक केला नसल्याने रस्ता कोणाला विचारायचा तो एक प्रश्नच होता. मागे गावकर्‍यांना विचारले होते तर तुंगी ऎवजी तुंगवाडी अशा कोण्या गावाचा पत्ता आम्हाला सांगुन आमची दिशाभुल केली होती. हाईट तर अशी झाली होती की तुंगच्या शेजारी असणारा कोरीगडला आम्ही गेलो होतो पण तुंग मात्र सापडला नाही.

असो यावेळेस कोण्या भल्यामाणसाने गुगल मॅपवर तुंगला व्यवस्थित टॅग केले असल्याने रस्ता सहज शोधणे शक्य झाले.

पुण्याहुन कसे जाणार?

पुण्याहुन चांदणी चौकमार्गे सरळ expressway गाठायचा तिथुन सरळ लोणावळा exit मारायची, लोणावळ्यात शिरल्यावर सरळ सरळ जायचे, सरळ जाऊन अ‍ॅंबी व्हॅलीचा रस्ता पकडायचा, तो रस्ता कुमार रिसॉर्टच्या अलीकडुन डावीकडे वळले की सुरु होतो.

अ‍ॅंबी व्हॅलीच्या रस्त्याने सरळ जायचे, भुशी धरणावरुन सरळ जायचे, INS Shivaji लागते तिथुन रस्ता डावीकडे वळतो त्या रस्त्याने सरळ जायचे, रस्ता वळणावळणाचा आहे, मग टायगर पॉइंट लागतो, तिथुन सुद्धा सरळ पुढे जायचे, तिकडे Lion's point लागतो, तिथुन सुद्धा पुढे जायचे मग उजव्या बाजुला Cloud 9 resort लागते, त्या रिसॉर्टच्या डावीकडे तुंग गावाकडे जाणारा रस्ता लागतो, त्या रस्त्याने सरळ सरळ पुढे जायचे, रस्त्यात मध्ये Essar कंपनीचे गेस्ट हाऊस टाइप काहीतरी लागते (म्हणजे आपण बरोबर रस्त्यावर आहोत). त्या रस्त्याने जवळपास ६-७ किमी पुढे गेल्यावर तुंग गाव आहे, गावाच्या थोडेच अलीकडे डाव्याबाजुस वरती जाणारा एक डांबरी रस्ता आहे, त्या रस्त्याने जवळपास १०० मीटर गेले तर एक मोठे औदुंबराचे झाड लागते आणि एक हनुमानाचे मंदिर लागते. बास इथुनच थोडे उजवीकडुन गडाच्या वरती जाणारी वाट सुरु होते. वाटेने सरळ सरळ वर चढण्यास सुरुवात करावी मध्ये अजुन एक हनुमानाचे मंदिर लागते म्हणजे आपली वाट बरोबर आहे असे समजावे. जास्तीत जास्त १ तासात आपण गडावर असतो.

गडावर बघण्यासारखे तस काहीच नाहीये, आणि दाट धुके असल्याने आम्हाला बाकीचा पण काही नजारा दिसला नाही, फक्त समोर तिकोणा दिसला आणि शेजारी कोराईगड दिसला, धुके नसते तर लोहगड पण दिसला असता अस ऎकुन आहे. आणि हो मागिल बाजुस पवना धरणाचा view एक नंबर आहे.

अती उत्साही लोक या गडाबरोबर जवळचाच कोराईगड सुद्धा करु शकतात, कोराईगडासाठी सरळ मेन रोडला लागायचे आणि उजवीकडे लोणावळ्याला वळण्याऎवजी डावीकडे अ‍ॅंबी व्हॅलीकडे जायच्या रस्त्याने सरळ जायचे रस्त्यातच डाव्या बाजुस कोराईगड लागतो.

कुठे खायचे?

गडाखाली खायला काही मिळते अस मला वाटत नाही, गडावर पाणी पण स्वच्छ नव्हते त्यामुळे पाणी आणि खाणे बरोबर घेऊन गेलेत तर उत्तम.

अंदाजे खर्च

आम्ही माझी मारुती घेऊन गेलो होतो. चांदणी चौकापासुन जाऊन येऊन जवळपास १६० किमी होतात. त्यामुळे १० लिटर पेट्रोल लागले, जर सकाळी लवकर निघालो तर दुपारी जेवणाच्या वेळेच्या आत घरी पोहोचु शकतो म्हणजे बाहेर फक्त नाश्ता एवढाच खर्च आणि गडावर काही सटरफटर घेऊन गेलो तर तो खर्च. पण मेन खर्च कार वाल्यांना होतो तो म्हणजे टोल, हे टोलवाले लोणावळा पुणे १ वेळचा ९९ रुपये टोल घेतात, त्यामुळे जाऊन येऊन २०० चा बांबु. old highway ने ५० एक रुपये कमी लागत असतील एवढेच.

(Pics by Harshad Deshpande)

पुढच्या वेळेस बघु...

2011-05-28T23:02:00.001+05:30

दरवर्षीप्रमाणे यावेळेस सुद्धा बढती मिळालेल्यांची यादी झळकली, त्यात खुप काम करुन सुद्धा नाव न आल्याने सगळ्यांनीच कंपनीच्या मॅनेजमेंटच्या असलेल्या आणि नसलेल्या अकले बद्दल शंका उपस्थित केल्या. आमचे काही मित्र एवढे frustrate झाले होते की प्रमोशन लिस्ट आल्यावर एक मेसेज सगळीकडे फिरायला लागला होता, "वर्षभर काम केले XX घासुन आणि शेवटी मिळाले काय XXX आणि लसुण!! अर्थातच थोड्या फार फरकाने हा मेसेज Appraisal season मध्ये सगळ्याच कंपन्यांमध्ये फिरत असतो, कारण माझ्या दुसर्‍या कंपनीतल्या मित्राने हाच मेसेज मला त्याच्या अप्रेजलच्या वेळेसही आल्याचे सांगितले होते, म्हणजे काय सगळीकडे सारखीच परिस्थिती असते.

लिस्ट येण्याच्या आधी माझ्या मॅनेजरने मला गप्पांच्या ओघात सांगितले होते की त्याने प्रमोशन न मिळाल्याने त्याची आधीची कंपनी सोडुन नविन कंपनी join केली आणि तो त्याच्या जीवनातला सगळ्यात चुकीचा decision होता, आणि मग ६ महिन्यातच त्याच्या बरोबरच्यांचे कसे जुन्या कंपनीत प्रमोशन झाले आणि त्याचे दुसर्‍या कंपनीत कसे हाल झाले, आणि शेवटी सांगायचा मुद्दा असा की, प्रमोशन न मिळाल्याने हताश नाही व्हायचे, आज नाही तर उद्या ते मिळणारच आहे. हे त्याचे एवढे फंडे प्रमोशन लिस्ट येण्याच्या २ दिवस आधी ऎकल्याने माझी खात्रीच झाली होती की बॉस यावेळेस आपला पत्ता कट आहे.

काहीवेळेस स्वत:ला प्रमोशन न मिळाल्यापेक्षा त्या चुX ला कसे मिळाले याचे दु:ख जास्त असते, त्यामुळे लिस्ट आल्यावर आपल्याला प्रमोशन का मिळाले नसेल याचा विचार करण्यापेक्षा त्याला किंवा तीला प्रमोशन कस काय मिळु शकते हाच वादाचा विषय असतो, आणि या नंतरचा मुद्दा असतो तो म्हणजे पेपर टाकणे.

प्रमोशन न मिळाल्याने किंवा अपेक्षित पगार वाढ न मिळाल्याने असंतुष्ट पब्लिक फार मोठे दावे सादर करतात, की "बास! हे चणे फुटाणे घेऊन मी काही काम करणार नाहीये, अरे त्या xyz कंपनीत २०% पगारवाढ मिळाली आणि मग आम्हीच का या १०% वाढीवर राहायचे, ते काही नाही आपला मित्र आहे तिकडे उद्याच resume अपडेट करतो आणि तिकडे स्विच मारतो, आणि मग तिकडच्या कंपनीतली सद्य परिस्थिती सांगण्यासाठी त्याच मित्राचा फोन येतो आणि स्विच मारायचा विचार बारगळतो, पण मग नविन गोष्ट, बॉस काल शेवटचा दिवस होता लेट सिटिंगचा याच्यापुढे लेट सिटिंग बंद, सहा वाजता दुकान बंद करुन घरी, शनिवार रविवारी काम बंद, बास खुप झाले, "इतने पैसे मे इतनाहीच मिलेगा". नविन सांगणे नको की अस काही होत नाही आणि सगळेच उशिरा पर्यंत बसतात आणि शनिवार रविवार काम करतात.

कंपन्या हुशार असतात, परफॉर्मन्स बोनस नावाचे गाजर दाखवुन ते appraisal नंतरचा एक महिना अजुन ताणतात कारण अमुक अमुक दिवसापर्यंत जर तुम्ही नोकरीवर असाल तरच तुम्हाला मागच्या वर्षीचा परफॉर्मन्स पे मिळेल आणि त्यातही जर तुम्ही पेपर टाकले तर तो सुद्धा मिळणार नाही, म्हणजे एक महिना अजुन गेला. आणि त्याच्या नंतर जर पेपर टाकले तर २ महिन्याचा नोटिस पिरिअड, म्हणजे ३-४ महिने यातच गेले पण अजुन २ महिने थांबलो तर पुन्हा मिड-टर्म प्रमोशनची लिस्ट येणार मग २ महिन्यासाठी कशाला कंपनी सोडा, बॉस तर बोलला होता ना मागच्या वेळेस की मिड-टर्मला प्रमोट करतो मग थांबुया ना, बघु झाले प्रमोशन तर चांगलेच आहे. अशा वेळेस प्रमोशन झाले तर चांगले नाही तर पुन्हा बोंब, कारण मिड-टर्म अप्रेजल मिड-टर्मला न येता थोडे उशिरानेच येते मग अजुन तो २ महिन्याचा नोटिस पिरिअड and so on the cycle continues..

आणि मग नाराज होऊन आपण बॉस बरोबर मिटिंग घेतल्यावर साक्षात्कार होतो की आपण कंपनीत खुप महत्त्वाचे आहोत आणि याच कंपनीत आपली खरी ग्रोथ होणार आहे, पुढे भरपुर पगारवाढ आहे आणि पुढचे प्रमोशन लवकर लवकर होणार आहेत हे सगळे ऎकुन आपण एका नव्या जोशाने बॉसच्या केबिन मधुन बाहेर पडतो आणि नंतर काही दिवसांनी कानावर येते की या मिटिंगच्या वेळेस आपला बॉसच नोटिस पिरिअड वर होता.

भडका

2011-05-15T14:09:00.009+05:30

काल घरी येते असताना पेट्रोल पंपांवर प्रचंड गर्दी दिसल्यावर म्हंटले की बॉस झाली भाववाढ आणि घरी आल्यावर बघतो तर XXXX ५ रुपयाने भाववाढ, हा तर सरकारने गेमच करुन टाकला ५ रुपये म्हणजे काहीच्या काहीच प्रकार आहे आणि पुण्यासारख्या शहरात जिथे दुचाकीला पर्याय नसतो तिकडे तर लोकांच्या समोर बोंब ठोकणे हा एकच पर्याय आहे. कारण इथे पब्लिक ट्रान्सपोर्ट फक्त नावालाच आहे, मागे भाववाढ झाल्यावर मी एक आठवडाभर बसने गेलो होतो, पण रोज जाताना येताना अर्धा तास बसची वाट बघत बसणे आणि अर्ध्यातासानंतर खच्चुन भरलेल्या बसने प्रवास करणे काही जमले नाही.

आता प्रश्न असा आहे की पुढे काय? मग नेहमीचीच उत्तर, बसने प्रवास, जवळच्या अंतरावर पायी जाणे, कार पुल करणे etc etc... पण नेहमी सामान्य जनतेनेच का करायची तडजोड, माझ्या वॉर्डचा नगरसेवक आहे त्याच्याकडे होंडा सिविक आहे, (आधी त्याच्याकडे बोलेरो जीप होती), सिविक जेमतेम ७-८ चा अ‍ॅव्हरेज देते, आपले बरेच मोठे नेते BMW, Merc, Audi अशा गाड्या वापरतात ज्यांच्या अ‍ॅव्हरेज बद्दल न बोललेलेच चांगले, मग त्या नेत्यांना द्याना इंडिका-V2, Nano वगैरे त्यांनी का नाही करायची तडजोड? बंद करा विमानप्रवास त्यांचे पाठवा त्यांना बस आणि ट्रेनने. आणि खरतर भाववाढ करण्याच्या आधी सरकारने पब्लिक ट्रान्सपोर्ट सुधारायला हवा, या पुण्यातल्या नेत्यांना तर PMT आणि सायकलनेच फिरवायला पाहिजे. नेहमीच आम्ही का तडजोड करायची, इन्कम टॅक्सपण आम्हीच भरायचा, रोड टॅक्स पण आम्हीच भरायचा आणि भोगायचे पण आम्हीच?

आंतराष्ट्रीय बाजारात दर वाढले म्हणुन भाववाढ हे एक नेहमीचेच कारण आहे, आता हे पेट्रोलचे दर कधी कमी झाल्याचे ऎकिवात नाही, मग इतके दिवस काय झोपा काढता आहेत की ही लोक, दर वाढणारच आहेत, मग पर्याय शोधाना का हे पण आम्हीच करायचे? काही अर्थ नाहीये या गोष्टीला, पेट्रोलवर तब्बल १४.५० रुपयाची एक्साइज ड्युटी सरकार आकारते, त्या आधी कच्च्या तेलावर ७.५% customs duty आकारते, हे झाले केंद्राचे, आपले राज्य सरकारसुद्धा जवळपास २५% कर लावते पेट्रोलवर, आणि मग महानगरपालिका का मागे राहिल, ते सुद्धा octroi वगैरे लावतात. पेट्रोलच्या किमतीमध्ये ५०% वाटा हा तर या सर्व करांचाच असतो.

कोणीतरी काहीतरी करायला पाहिजे, काय ते माहित नाही, जर सरकारी कंपन्याना तोटा होत असेल तर A राजा कडुन १ लाख कोटी वसुल करा, १५-१६ हजार कोटी तर CWG घोटाळ्यावाल्यांकडुन पण निघतील, हसन अली सुद्धा ४०-५० हजार कोटी देऊन टाकेल, आणि अजुन तोटा होत असेल तर स्विस बॅंकांमध्ये तर २-३ लाख कोटी सापडतीलच.

सुंदर मुलगी आणि ऑफिस

2011-05-11T23:25:00.000+05:30

एक तर ऑफिस मध्ये सुंदर मुली खुप कमी असतात आणि असल्या तरी त्या आपल्या टीम मध्ये कधीच नसतात आणि एवढ सगळ करुन जर त्या असल्या तर आपण एकटेच थोडेच असतो टीम मध्ये आपल्या सारखे १७ असतात पण सुंदर मुलगी एकच असते त्यामुळे ते प्रमाण १:१७ असे होते आणि त्यामुळॆ आपला नंबर लागण्याची सुतराम शक्यता नसते, कारण... कारण काही नसते, यापुर्वी असे कधी घडले नाहीये त्यामुळे याच्यापुढे सुद्धा अस काही घडण्याचा चान्सच नाहीये.

एक गोष्ट बरेचदा दिसुन येते, ती म्हणजे सुंदर मुलगी असली की टीममधला हुषारातला हुषार मुलगा सुद्धा डोक गहाण टाकल्यासारखा वागत असतो किंवा तो उगाचच शो ऑफ करायला लागतो, की मला हे येते, मला ते येते मी हा आहे, मी तो आहे, वगैरे वगैरे, त्याला म्हणावेसे वाटते अरे हो असशील तु भारी पण इतके दिवस का नाही बोललास आजच का सुचतय सगळ? टीमचे सोडा (आयला आम्हाला येत असते तर आम्हीपण तेच केले असते) पण मॅनेजरने पण डोके गहाण टाकावे म्हणजे काय? मुलगी सुंदर असली म्हणुन काय झाले अरे ती बिनडोकपणाने काम करतेय मग सांग की तीला आमच्यावर कसा चढतोस चुका केल्या की आणि आमच्या चुका, चुका आणि तीच्या चुका म्हणजे "It can happen sometimes??" आणि का तर म्हणे की आम्हाला लाडात बोलता येत नाही "Oh how dumb of me" म्हणुन.. आयला हे बरय.

या गोष्टीचा साधा निषेध पण करता येत नाही, कारण निषेध कोणाजवळ सांगायचा इथे सगळेच फितुर असतात इथे आपण काही बडबड केली की लगेच तीच्या कानापर्यंत पोहोचते आणि तीच्याशी पंगा घेणे काही परवडणारे नसते कारण इथे छातीठोकपणे आपल्या बाजुला कोणी उभे राहणारे नसते (मॅनेजर पण नसतो) . आणि आपणही का पंगा घ्या?, इतके दिवस टीममध्ये चांगली पोरगी नाही म्हणुन बोंब मारायची, मॅनेजरला शिव्या घालायच्या की च्या आयला त्या फालतु XYZ पेक्षा ती item तरी टीममध्ये घ्यायची होती ना आणि आता तीला घेतली टीममध्ये की अशी बोंब.

सुंदर पोरगी जर टीममध्ये असेल तर टीमची efficiency मात्र वाढते कारण लेट सिटिंग करायला सगळेच उत्सुक असतात (विशॆषत: जे तीच्या घराजवळ राहतात), माझ्या एका मित्राला त्याच्या मॅनेजरने तर खुल्ला सांगितले होते की अरे यार एखादी चांगली दिसणारी पोरगी टीममध्ये घेऊ टीम मधल्या मुलांचाही उत्साह वाढेल आणि आपले काम सुद्धा वेळेवर (भरपुर लेट सिटिंग होऊन) पुर्ण होईल म्हणजे याच्यात सुद्धा कंपनी आपला अजेंडाच पुढे सरकवत असते.

असो पण यात काही त्या सुंदर मुलीचा दोष नसतो, उलट तीला तर भरपुर त्रास असतो, तीच्या मागे १७ पोर (including Manger) असतात आणि वरुन टीममधल्या सामान्य दिसणार्‍या मुलींचे जळणे हे आलेच आणि एवढे सोसुन सुद्धा काम पुर्ण करणे, हे काही फार सोपे नसते.

एवढे सगळे जरी असले तरी त्या सुंदर मुलीला (नेहमी) एक खुपच भारी बॉयफ्रेंड असतो, ज्याच्याशी आपली काहीच तुलना होऊ शकत नाही, जो cool dude असतो, त्याच्याकडे हायाबुसा किंवा होंडा सिटी असते, ज्याचा बाप श्रीमंत असतो, त्याच्या आणि आपल्या पगारात जमिन आस्मानाचा फरक असतो आणि सगळ्यात महत्त्वाचे म्हणजे तो तीचा बॉयफ्रेंड असतो त्यामुळे नेहमीप्रमाणे आपली द्राक्ष आंबटच निघतात आणि आपण पुन्हा कोण मुलगी टीम मध्ये येतेय याची वाट बघत बसतो.

दोन महिने

2011-05-02T19:29:00.002+05:30

जवळपास दोन महिने झाले ब्लॉगकडे बघणेच झाले नाही, या दोन महिन्यात एवढे काम केले (किंवा करुन घेतले) याला काही सीमाच नव्हती. उभी आडवी लागणे म्हणजे काय याचा प्रत्यय अनेकदा आला. हे भारतात फार आहे, काहीच्या काही डेडलाईन्स सेट करतात आणि स्टाफकडुन कुत्र्यासारखे काम करुन घेतात. (कुत्रा काही काम करत नाही तरीपण हा बर्‍यापैकी प्रचलित वाक्प्रचार आहे :p). वर्ल्डकपच्यापण अगदी मोजक्याच मॅचेस बघता आल्या. मला तर फायनलच्या दिवशीसुद्धा काम करायला पाठवले हे म्हणजे अगदी अतीच झाले मी अर्ध्यातुन पळुन आलो तो भाग वेगळा, पण या लेट सिटिंगमुळे वैताग आलाय पण कुठेही गेलो (भारतात) तरी हे असतेच आणि कोणी या बद्दल कंप्लेंट केली तर "मै करु तो साला कॅरेक्टर ढीला है" ही अशी काही वक्तव्ये ऎकावी लागतात.

हे दोन महिने संस्मरणिय झाले, मुख्य म्हणजे आपण जिंकलेला वर्ल्डकप, आजच मी माझ्या जुन्या फेसबुकच्या अपडेट्स वाचत होतो म्हणजे २ महिन्यापुर्वीच्या, त्यात पुन्हा आठवण झाली, आयर्लंडच्या इंग्लंडवरच्या विजयाची, इंग्लंडशी झालेल्या टाय ची ज्यात झहिरला सुरुवातीला खुप फटके बसले होते आणि नंतर झहिरनेच ती मॅच खेचली होती, पियुष चावलाला वाहलेल्या शिव्या, नंतर आफ्रिकेविरुद्धच्या मॅचची ज्यात नेहराला आख्ख्या फेसबुकने शिव्या घातल्या होत्या, ऑस्ट्रेलियाला आपण तुडवल्याची अपडेट, युवराज पॉंटिंगच्या पार्श्वभागावर बॅट मारतोय हा फोटो तर सगळ्यांनीच लावला होता, पाकड्यांनी सोडलेल्या सचिनच्या कॅचेसची अपडेट आणि नंतर श्रीलंकेला हारवुन वर्ल्डकप जिंकल्याची अपडेट, सचिनच्या डोळ्यात आलेल्या अश्रुंची अपडेट, धोनीच्या कमालीच्या कप्तानीची अपडेट, युवराजमधल्या अशक्यप्राय बदलाची अपडेट आणि अशा अनेक अपडेट्स, आज तर मला पुन्हा वर्ल्डकप जिंकल्यावर झालेला आनंद पुन्हा झाला.

या दोन महिन्यात घडलेली अजुन एक (दुर्दैवी) घटना म्हणजे माझे चेन्नईला जाणे, शहाण्या (मराठी) माणसाने चेन्नईला जाऊ नये, अरे केवढा भात खातात तिकडे लोक, काही option च नसतो तिकडे, पहिला भात, मधला भात, शेवटचा भात आणि नंतर दही भात हे अस रोज खातात, नाश्त्यालासुद्धा ते पोंगल म्हणजे भातच खातात, मी खुप वैतागलो होतो तिकडे, इडली डोसा खर तर माझ्या आवडीचे पण आता माझी अजिबात इच्छा होत नाही ते खायची, आणि तिथे भाषेचा एवढा मोठा issue आहे की विचारायची सोय नाही. चेन्नईला सर्वणाभवनची फिल्टर कॉफी आणि तिथे सकाळी मिळणारा स्वीट पोंगल मात्र कायमचा लक्षात राहिल. बाकी चेन्नई मला बोअरिंग वाटले, तिकडे तर लोकलला सुद्धा काहीच गर्दी नव्हती संध्याकाळी ७ वाजता लोकलमध्ये सगळे लोक बसुन प्रवास करत होते हे बघुन तर फारच मोठा धक्का बसला. मराठी माणसाचे चेन्नईला जाऊन राहणे मला तर कठिणच दिसते. तिकडे मला काही कोलकात्याहुन आणि दिल्लीहुन आलेली मंडळी भेटली, त्यांची अवस्था खरच दीनवाणी होती, तिथे नॉर्थ इंडिअन जेवण मिळत नाही अस नाही पण खर सांगायचे तर तिकडच्या लोकांनी नॉर्थ इंडिअन बनवण्याच्या फंदात न पडलेले चांगले. चिकन चेट्टिनाड आणि आप्पम मात्र तिकडे जाऊनच खाण्यासारखे आहे. तिकडच्या मरिना बीचवर जाऊन मी भेळ आणि पावभाजी खाण्याचा गाढवपणा केला, इतकी वाईट भेळ आणि पावभाजी मी या पुर्वी कधीच खाल्ली नव्हती. या अशा ठिकाणी जाऊन आल्यावर आपला महाराष्ट्र केवढा अप्रतिम आहे याचा साक्षात्कार होतो, पुण्यात आल्यावर लगेचच मी वडापाव आणि मिसळपावावर ताव मारला आणि मुख्य म्हणजे पोळी खाल्ली. पोळी खाल्ल्यावर एवढा आनंद मला कधीच झाला नव्हता.

Sarvana Bhavan chi Filter Coffee

वर्ल्डकप संपला आणि IPL सुद्धा सुरु झाले, खरतर या वेळेचच्या IPL ला काही फार मजा येत नाहीये, मलिंगाला बघुन तर असे वाटते की जर त्याने आत्ता जशी टाकतोय त्याच्या ८०% बॉलिंग जरी फायनलला टाकली असती तरी आज श्रीलंका वर्ल्डकप जिंकली असती. काय मला कळतच नाही, एकतर यावेळेस त्यांनी गांगुलीचा पण गेम केला त्यामुळे मला तसापण फार इंटरेस्ट उरला नाही IPL मध्ये, आणि पुण्याच्या टीमने जो काही हाराकिरीचा सपाटा लावला आहे त्यामुळॆ तर IPL बघण्याचा उरलासुरला उत्साहसुद्धा चालला गेला.

आजतर हाईटच झाली, ओसामा बिन लादेनला अमेरिकेने पाकिस्तानात त्याच्या घरात घुसुन मारले, साला याला म्हणतात बदला, कुत्र्यासारखे मारले(!!!), आणि सगळ्यात बेस्ट म्हणजे त्याला मेल्यावर समुद्रात बुडवुन टाकले, म्हणजे तो मेल्यावर उगाच त्याच्या समाधीलापण काही महत्त्व नको यायला, आपल्यासारखे नाही साला जो मेला त्याचे बांध थडगे, कटकटच नको बुडवला त्याला समुद्रात. भारताला म्हणाव शिका काही यातुन नाहीतर आपण आहोतच पाहुणाचार करण्यात आघाडीवर.

आणि हो सांगायचे तर राहुनच गेले माझ्या ब्लॉगला (२ महिने अपडेट न करतासुद्धा) तब्बल १०,००० च्यावर लोकांनी भेटी दिल्या, हे तर म्हणजे खरच आश्चर्यचकित करण्यासारखे आहे, माझ्या मित्रांच्या मते मीच वेगवेगळ्या ठिकाणुन लॉगिन करुन माझ्या ब्लॉगवर क्लिक करतो, असो प्रसिद्धी बरोबर टीकासुद्धा येतेच :D.. jokes apart पण मला कधीच वाटले नव्हते की एवढी लोक माझ्या ब्लॉगला भेट देतील, मब्लॉविचे आणि सर्व वाचकांचे मन:पुर्वक आभार मानतो आणि हे माझे २ शब्द संपवतो.

मॉरिशस-मॉरिशस

2011-02-23T23:07:00.004+05:30

परवाच मित्रांबरोबर बसलो होतो, तेव्हा विषय निघाला की बॉस हा काहीपण घोटाळा झाला तर मॉरिशसचे नाव कस काय येते? IPL घोटाळा - मॉरिशस, 2G घोटाळा - मॉरिशस, CWG चा घोटाळा - मॉरिशस आणि या आधी सुद्धा जे काही घोटाळे झाले त्यातपण मॉरिशसचेच नाव येते.. काय सीन काय आहे हा मॉरिशसचा?आता मॉरिशसला टॅक्स हेवन अस सुद्धा म्हंटल जाते हे अनेकांना माहिती आहे पण तिथे नेमके अस काय आहे हे अनेकांना माहित नसते, विशेषत: Non Financial वाल्या लोकांना तर याची गंधवार्तासुद्धा नसते.

या साठी थोडी income tax ची माहिती करुन घ्यावी लागेल. भारतीय income tax नुसार, कोणत्याही भारतीय व्यक्तीच्या कुठेही होणार्‍या (भारतात किंवा भारताबाहेरच्या सुद्धा) कमाईवर कर आकारण्याचा अधिकार हा भारत सरकारकडे आहे, तसेच परदेशी व्यक्तींच्या भारतात होणार्‍या कमाईवरसुद्धा कर आकारण्याचा आकार भारत सरकार कडेच आहे. यासाठी आपण खालील चित्र बघु शकतो, जिथे आपल्या राजुचे भारतातल्या तसेच भारताबाहेरच्या कमाईवर भारत सरकार करवसुली करु शकते, पण इतर देशांमध्येसुद्धा अशीच परिस्थिती आहे, म्हणजे इतर देशसुद्धा त्यांच्या देशात होणार्‍या कमाईवर कर लावु शकतात, यामुळे होते काय की एकाच Income वर दोन्ही देशांमध्ये कर लावला जातो, यालाच म्हणतात "Double taxation". हे टाळण्यासाठी भारत सरकारने इतर राष्ट्रांबरोबर "Double tax avoidance agreement (DTAA)" केले आहेत, ज्यानुसार एखाद्या कमाईवर कोणत्याही एकाच देशात टॅक्स लावता येतो.

आता मॉरिशस आणि भारतामध्ये असणार्‍या "DTAA" नुसार, मॉरिशस मधल्या कंपन्यांच्या भारतातल्या Capital gains वर (मालमत्तेच्या (शेअर सुद्धा) खरेदी-विक्रीवर होणार्‍या नफ्यावर) कर आकारण्याचा अधिकार हा मॉरिशसकडे असणार आहे, म्हणजे भारतात या Capital gains वर काहीच टॅक्स लागणार नाही.

उदा. १० रुपयाचा शेअर घेऊन तो १०० रुपयास विकला तर ९० रुपये जो नफा होतो त्याला Capital gain अस म्हणतात ज्यावर भारतात १० ते ४० टक्क्यांपर्यंत टॅक्स लागु शकतो.

यात मेख अशी की मॉरिशसमध्ये Capital gains वर काहीही टॅक्स नाहीये त्यांच्याकडे Capital gains tax नावाची संकल्पनाच अस्तित्वात नाहीये. त्यामुळे मॉरिशसमध्ये असणार्‍या कंपन्यांनी भारतीय शेअर बाजारात गुंतवणुक करुन शेअर विक्रीकरुन नफा कमावला तर त्यांना त्याच्यावर टॅक्सच नाहीये, आणि फक्त शेअर बाजारातच नाही तर इतर कंपन्यांच्या शेअर विक्रीवर होणार्‍या नफ्यावरसुद्धा या कंपन्यांना काहीच टॅक्स नाही. (खालील चित्रात दिलेले उदाहरण बघु शकतो). यात आपल्याला अस दिसु शकते की अमेरिकेतील एखादी कंपनी मॉरिशसमध्ये कंपनी स्थापुन त्या द्वारे भारतात गुंतवणुक करु शकते आणि गुंतवणुकीवर होणारा नफा, कर न भरता अमेरिकेत परत घेऊन जाऊ शकते.

मॉरिशसमध्ये कंपनी स्थापन करणे अतिशय सोपे आहे त्यामुळे जवळपास सगळ्याच MNCs ची मॉरिशस मध्ये कार्यालये आहेत जिथुन या कंपन्या भारतात गुंतवणुक करतात, या कंपन्यांना मॉरिशसमध्ये प्रत्यक्ष काही कारभार असणे गरजेचे नाही, त्यामुळे यातल्या बर्‍याच कंपन्या On paper च आहेत, ज्यांचे एकच काम म्हणजे भारतात पैसा गुंतवणुक करणे. आता ही गोष्ट सरकार किंवा कोणाला माहित नाही असे नाही, आणि या गोष्टीविरुद्ध कोणी आवाज उठवला नाही अस सुद्धा नाही, आझादी बचाओ आंदोलन या नावाखाली येऊन काही लोकांनी सुप्रिम कोर्टात या DTAA ला आव्हान दिले होते की या DTAA चा फायदा देशाला होत नसुन बाहेरचे देशच याचा फायदा करुन घेत आहेत, पण सुप्रिम कोर्टाने त्यांच्या विरोधात निर्णय दिला आणि अजुनही या DTAA चा फायदा अनेकजण घेत आहेत.

अस म्हणतात की सरकारने मुद्दामच या DTAA मध्ये अशा तरतुदी केल्या आहेत कारण त्यामुळॆ भारतात परकीय गुंतवणुकीस चालना मिळेल, पण याचा वापर लोक आपल्या black money ला white करण्यासाठी आणि करचुकवेगिरी साठी ज्याला tax planning चे नाव दिले जाते या साठी करतात हे जवळपास सर्व घोटाळ्यांमध्ये मॉरिशसच्या कंपनीच्या सहभागाने स्पष्टच होते. असो नविन येणार्‍या Direct tax code मध्ये या गोष्टीस आळा घालण्याच्या संदर्भाच्या काही तरतुदी आहेत अस ऎकुन आहे, बघु काय होते ते..

(Note:- ही पोस्ट एक general information म्हणुन लिहिली आहे त्यामुळे जर अधिक माहिती हवी असेल तर Income tax act वाचा :) )

Finally The Rock has come back..

2011-02-16T16:24:00.007+05:30

आत्ताच मित्राने फेसबुकवर स्टेटस टाकला की "The Rock" WWE मध्ये पुनरागमन करतोय. आता WWE बघुन मला अनेक वर्ष झाली, म्हणजे अधेमधे टिव्हीवर लागल तर बघत होतो पण ११वी-१२वी नंतर WWE बघणे कमीच झाले होते. आणि नंतर आर्टिकलशिप आणि नोकरीचालु असताना तर ते अजिबातच बंद झाले. हा स्टेटस बघितला आणि लहानपणच डोळ्यासमोर आले.

शाळेतुन ६ वाजता घरी आल्यावर लगेच स्टार स्पोर्ट्सवर WWE लावायचे, आईचे ओरडणे, ते काय मारामार्‍या लाऊन ठेवल्या आहेत खाताना, आधी ते बंद कर, कोणी पाहुणॆ आले आणि WWE लावले असले तर पाहुणे पण टोमणे मारायचे, अरे ते खोटे असते सगळे, तो काय खरच मारत नाहीये, खाली सगळ्या गाद्या आहेत वगैरे वगैरे, पण ते खोटे जरी असले तरी मजा यायची, शाळेत WWE वरच्या गप्पा आणि सुट्ट्यांमध्ये ते WWE चे पत्ते खेळण्याची गंमत वेगळीचे असायची, आणि सगळ्यात भारी म्हणजे मारामार्‍या करताना WWE मध्ये रॉकने कसे मारले (रॉक बॉटम) किंवा ट्रिपल एच ने कसे मारले (पेडिग्री) त्याच पद्धतीने दुसर्‍याला मारायचा प्रयत्न करायचा, त्या WWE वाल्यांना माहिती असावे असे होते म्हणुनच शो संपल्यावर "Please Dont try this at home or school" असा संदेश दाखवायचे, त्याचा काही फार उपयोग व्हायचा अस नाही.

कोणत्याही डेली सोप एवढाच किंबहुना त्यापेक्षाही जास्त ड्रामा त्या WWE मध्ये असायचा, टॅग टीम (म्हणजे २ विरुद्ध २) ची मॅच असली की हमखास कोणीतरी त्याच्या साथीदारावर उलटायचा, एकाने खुप मार खाल्ला तरी सुद्धा पब्लिक त्याच्या नावाने ओरडु लागली की त्याच्यात कुठुन जोश यायचा माहित नाही (उदा. हल्क हॉगन) पण आधी खाल्लेला सगळा मार म्हणजे, खुर्च्या, टेबल, शिड्या, हातोडी (!!!) हे सगळे विसरुन तो त्या प्रतिस्पर्ध्याला धुऊन काढायचा आणि ती मॅचसुद्धा जिंकायचा. आणि अंडरटेकर बद्द्ल एवढ्या वावड्या आहेत की तो मागच्या शतकातला सगळ्यात गुढ माणुस आहे अस मला वाटत, त्याचा ड्रामा एक नंबर असायचा, तो डायरेक्ट शवपेटिकेतुन यायचा, तो आल्यावर एकदम अंधार होऊन तो अचानक टपकायचा किंवा गायब होऊन जायचा आणि त्याचा भाऊ केन... आयला फुल Nostalagia झालाय मला.

पण खरच लहानपणी टिव्ही शोजची जी क्वालिटी होती ती काही उरली नाहीये आता. (आता WWE ला क्वालिटी शो म्हणणे हे वादातील आहे) मला लहानपणी द थ्री स्टुजेस, आय ड्रीम ऑफ जिनी, बिविचड, डेनिस द मेनिस आणि स्मॉल वंडर या (हिंदी मध्ये डब केलेल्या) सिरिअल बघायला खुप मजा यायची, infact मी परवाच चॅनेल चाळताना कार्टुन नेटवर्क लावल होते, एक कार्टुन ओळखीचे नव्हते, त्यांनी ते टॉम अ‍ॅंड जेरी नविन रुपात आणले होते, जे खुपच बोअर होते चिडचिडच झाली.

मला नाही वाटत की आता तेवढी मजा येत असेल WWE बघायला, म्हणजे पुर्वी कस रॉक, स्टोन कोल्ड स्टीव ऑस्टिन, शॉन मायकल, हल्क हॉगन, ट्रिपल एच, रोडडॉग, मॅकमॅन फॅमिली (विन्स, शेन, स्टेफनी आणि लिंडा च्या आयला काय फॅमिली आहे ही) आणि त्यांचे वेगवेगळे ड्रामे असायचे आता पण होत असतील पण एवढ बघावस वाटत नाही, आता रॉक परत आला आहे तर थोडी बघायची इच्छा होतेय बघुया काय होतय ते..

Road to World cup III (खेळाडु)

2011-02-10T19:40:00.007+05:30

प्रत्येक वर्ल्डकप मध्ये हे दिसुन आले आहे की प्रत्येक टीममध्ये एकतरी प्लेअर असा असतो की जो संपुर्ण वर्ल्डकपमध्ये सातत्याने चांगला खेळतो, काही प्लेअर्सचा खेळ वर्ल्डकप मध्ये किंवा कोणत्याही मोठ्या स्पर्धेतच बहरतो, १९९६ आणि २००३ मध्ये सचिन, १९९९ मध्ये क्लुस्नर, १९९६ मध्ये जयसुर्या, २००७ मध्ये हेडन, आणि असे अनेक खेळाडु, तर आता बघुया की प्रत्येक टीममध्ये असा कोणता खेळाडु किंवा असे कोणते खेळाडु आहेत की जे उत्तम प्रकारे खेळुन आपल्या टीमच्या विजयामध्ये हातभार लावतील.

१. ऑस्ट्रेलिया:-

या टीममधला सगळ्यात धोकादायक खेळाडु म्हणजे शेन वॉटसन, IPL मुळे वॉटसनच्या करिअरला खर्‍या अर्थाने चालना मिळाली, आणि या IPL मध्ये खेळल्यामुळेच त्याला भारतीय खेळपट्ट्यांची चांगलीच माहिती आहे. सलामीला येणारा एक आक्रमक खेळाडु आणि एक उपयुक्त गोलंदाज यामुळे शेन वॉटसन प्रतिस्पर्ध्यांच्या मार्गातला अडथळा ठरणार हे नक्की. या टीममधला अजुन एक खेळाडु जो चांगले परफॉर्म करु शकतो तो म्हणजे मिशेल जॉन्सन. जॉन्सनचा फॉर्म थोडा बेभरवशाचा असला तरीपण तो एक "Big match player" आहे, एक उत्कृष्ट वेगवान गोलंदाज आणि एक तळाचा आक्रमक फलंदाज यामुळे जॉन्सन ऑस्ट्रेलियाच्या विजयातला एक मोठा भागिदार असेल.

२. साऊथ आफ्रिका:-

डेल स्टेन, जगातला नंबर एकचा गोलंदाज आणि एवढेच नाही तर त्याचे सध्या जबरदस्त फॉर्ममध्ये असणे प्रतिस्पर्धी टीमसाठी नक्कीच डोकेदुखीचे ठरणार आहे हे नक्की. भारतात झालेल्या टेस्ट सिरिजमध्ये निर्जीव खेळपट्ट्यांवर सुद्धा स्टेन ने भारतीय फलंदाजांची भंबेरी उडवली होती. ताशी १४० किमी वेगाने चेंडु टाकुन तो स्विंग करण्यात स्टेनची हातोटी आहे त्यामुळे डेल स्टेन या वर्ल्डकपमधला सर्वाधीक बळी घेणारा गोलंदाज ठरल्या आश्चर्य वाटण्यास नको. दुसरा खेळाडु म्हणजे जॅक कॅलिस सध्याचा जगातला क्रमांक एकचा बॅटिंग ऑलराऊंडर. कॅलिस जबरी फॉर्ममध्ये आहे आणि भारतीय उपखंडात स्पिनर्सविरुद्ध कॅलिसने या आधी देखील उत्तम खेळ दाखवला आहे तसच कॅलिस एक उपयुक्त बॉलरसुद्धा आहे त्यामुळे साऊथ आफ्रिकेला वर्ल्डकप जिंकायचा असेल तर कॅलिसवर त्यांची भिस्त असणार.

३. श्रीलंका:-

लसिथ मलिंगा आणि त्याचे यॉर्कर्स व बाऊन्सर्स हे यावेळॆस इतर टीम्सची डोकेदुखी ठरणार हे नक्की. सुरुवातीच्या तसेच शेवटच्या ओव्हर्समध्ये मलिंगा घातक गोलंदाजी करतो, "cleaning up the tail" म्हणजे तळाच्या फलंदाजांना तंबुचा रस्ता दाखवण्यास मलिंगाचा हातखंडा आहे त्यामुळे श्रीलंकेच्या विजयात मलिंगाचे यॉर्कर्स आणि बाऊन्सरचे योगदान असणार हे नक्की. श्रीलंकेचा अजुन एक खेळाडु जो या वर्ल्डकप मध्ये चांगले परफॉर्मकरु शकतो तो म्हणजे अ‍ॅंजेलो मॅथ्युज, मॅथ्युज एक अष्टपैलु खेळाडु असुन शेवटच्या ओव्हर्समध्ये येऊन किंवा अचानक ५-६ विकेट्स पडल्यावर परिस्थिती सुधारण्याबरोबरच वेगाने धावा बनवणे त्याने अनेकदा दाखवुन दिले आहे, त्यामुळे मॅथ्युज श्रीलंकेसाठी एक महत्त्वाचा खेळाडु ठरु शकतो.
(http://www.espncricinfo.com/australia-v-sri-lanka2010/content/story/485081.html).

४. वेस्ट इंडिज:-

सध्याच्या काळातला एक सर्वाधिक आक्रमक फलंदाज किरॉन पोलार्ड वेस्ट इंडिजसाठी खुप महत्त्वाचा ठरणार आहे, मोक्याच्या क्षणी येऊन जबरदस्त आक्रमक फलंदाजी करुन मॅच फिरवण्याचा पराक्रम पोलार्डने अनेकदा करुन दाखवला आहे, तसेच IPL खेळल्यामुळे पोलार्डला भारतातल्या खेळपट्ट्यांची आणि इतर खेळाडुंची सुद्धा चांगलीच माहिती झाली आहे त्यामुळे पोलार्डला कस रोखणार याच्या योजना करण्यात इतर टीम गुंतल्या असणार हे नक्की. वेस्ट इंडिजचा दुसरा महत्त्वाचा खेळाडु म्हणजे अष्टपैलु ड्वेन ब्रावो एक चांगला बॅट्समन आणि एक उत्तम मध्यमगती बॉलर म्हणुन ब्रावो विंडिजसाठी या वर्ल्डकप मध्ये एक उपयुक्त खेळाडु ठरेल यात शंका नाही.

५. इंग्लंड:-

केविन पिटरसनने ऑस्ट्रेलियाविरुद्धच्या अ‍ॅशेसमध्ये फॉर्ममध्ये आल्याची चुणुक दाखवली होती, त्यामुळे भारतातल्या फलंदाजीस उपयुक्त खेळपट्ट्यांवर पिटरसन चांगलाच खेळ दाखवणार हे नक्की, पिटरसन वेगवान गोलंदाजीबरोबरच फिरकी गोलंदाजांनासुद्धा चांगलाच खेळुन काढतो त्यामुळे हा इंग्लंडचा क्रमांक ३ चा फलंदाज या वर्ल्डकपमध्ये धावांचा रतिब घालणार हे वेगळे सांगण्यास नको. इंग्लंडला गवसलेला अजुन एक खेळाडु जो उपखंडातील खेळपट्ट्यांवर कमाल दाखवु शकेल तो म्हणजे ग्रॅम स्वान. ऑफ स्पिनर स्वानने अ‍ॅशेसमध्ये कमाल केलीच पण तो एक दिवसीय सामन्यांमध्ये सुद्धा उत्तम बॉलिंग टाकतो, बर्‍याच दिवसांनी इंग्लिश क्रिकेटमध्ये एक चांगला स्पिनर आला आहे आणि भारतातल्या फिरकीस मदत करणार्‍या खेळपट्ट्यांवर स्वान आपली चुणुक दाखवणारच.

६. न्युझिलंड:-

न्युझिलंडचा कप्तान, आघाडीचा गोलंदाज आणि एक भरवशाचा फलंदाज म्हणजेच डॅनिअल व्हिटोरीला, न्युझिलंडला उप-उपांत्य फेरीच्या पलीकडे नेण्यासाठी एक मोठी भुमिका पार पाडावी लागणार. यावेळेस फारसे नावाजलेले गोलंदाज टीममध्ये नाहीत त्यामुळे व्हिटोरीलाच बॉलिंगचा आधार बनावे लागेल, न्युझिलंडची टीम ही सर्व टीम्समध्ये एक वेगळ्या प्रकारची असते, फारसे नावाजलेले खेळाडु नसताना सुद्धा मार्टिन क्रो, स्टीफन फ्लेमिंग सारख्या कप्तानांनी न्युझिलंडला अनेकदा सेमी फायनल पर्यंत नेले आहे त्यामुळे किमान सेमी फायनला तरी टीम पोहोचली पाहिजे असे प्रयत्न व्हिटोरीला करावे लागणारच. न्युझिलंडचा दुसरा खेळाडु जो ही स्पर्धा गाजवु शकतो म्हणजे रॉस टेलर मधल्या फळीतला एक आक्रमक तसच संयमी फलंदाज रॉस टेलर न्युझिलंडच्या बॅटिंगचा आधारस्तंभ आहे त्यामुळे न्युझिलंडला या वर्ल्डकपमध्ये रॉस टेलरकडुन खुप आशा असणार.

७. पाकिस्तान:-

अनेक गोष्टींनी ग्रासलेल्या पाकच्या टीमला कप्तान शाहिद आफ्रिदीकडुन यावेळेस खुप अपेक्षा असणार आहेत, जरी बेभरवशाचा असला तरी आफ्रिदी एकदा का सुटला की त्याला आवरणे मुश्कील आणि आपल्या वेगळ्या शैलीतील लेग स्पिन आणि गुगलीने आफ्रिदी प्रतिस्पर्धी टीमला जेरीस आणु शकतो. दुसरा खेळाडु म्हणजे अब्दुल रझाक, माझ्यामते रझाक सध्याच्या सर्वोत्कृष्ट एकदिवसीय खेळाडुंपैकी एक आहे, त्याची आक्रमक फलंदाजी आणि उपयुक्त गोलंदाजी त्याला टीमचा एक महत्वाचा खेळाडु बनवते.

८. भारत:-

भारताच्या खेळाडुंबद्दल सांगायचे तर एक वेगळी ब्लॉगपोस्टच लिहावी लागेल, पण तरी हा वर्ल्डकप सचिनचा वर्ल्डकप म्हणुन ऒळखला जावा अशी इच्छा आहे, सध्या जबरी फॉर्ममध्ये असणार्‍या युसुफ पठाणकडुनही खुप आशा आहेत, आणि हरभजन या वर्ल्डकपमध्ये सर्वाधिक विकेट्स मिळवणारा व्हावा असे सुद्धा वाटते.

Road to World cup - II (दावेदार)

2011-02-06T10:20:00.004+05:30

या वर्ल्डकप मध्ये एकुण १४ टीम आहेत, अर्थातच सगळ्याच काही तुल्यबळ नाहीत, जे टेस्ट प्लेइंग देश आहेत त्यातच खरी स्पर्धा रंगणार आहे हे निश्चित. आता वर्ल्ड कप कोण जिंकणार हे सांगणे कठिणच आहे, पण या वर्ल्डकपचे माझ्यामते तरी ४ दावेदार आहेत, ते म्हणजे:-

१. भारत, २. ऑस्ट्रेलिया, ३. साऊथ आफ्रिका, ४. श्रीलंका.

भारत:- भारत एकदम हॉट फेवरेट आहे, घरगुती वातावरण आणि पब्लिक सपोर्ट म्हंटल्यावर काही बोलायलाच नको, आणि यावेळेसची टीमसुद्धा खुप बॅलन्स वाटते, त्यात असलेले अनेक प्लेअर्स जबरदस्त फॉर्मात आहेत, आणि नुकत्याच झालेल्या काही मॅचेस मध्ये भारतीय खेळाडुंनी प्रतिकुल परिस्थीतीतुन मॅच खेचुन आणली आहे त्यामुळे भारत नंबर १ चा दावेदार आहे. हा सचिनचा शेवटचा वर्ल्डकप, त्यामुळॆ हा मिळवण्यासाठी सचिन जीव तोडुन खेळणार हे नक्की, त्यामुळॆ बाकी टीम्सची काही खैर नाहीये एवढे मात्र खरे कारण एकदा का सचिन पेटला तर काय होते हे वेगळे सांगायला नको.

ऑस्ट्रेलिया:- अ‍ॅशेस हारल्यावर ऑसीज एकदम पेटले आहेत, इंग्लंडला हारवुन त्यांनी दाखवुन दिले आहे की वन डे मध्ये त्यांना हारवणे खुप कठिण आहे, ब्रेट ली चे पुनरागमन त्यांच्या पथ्यावर पडणारे आहे, तसच वॅटसनचा जबरदस्त फॉर्म आणि मायकल क्लार्कचे फॉर्ममध्ये येणे यामुळे ऑसीज पुन्हा एकदा वर्ल्डकप जिंकण्यासाठी सज्ज आहेत. ऑस्ट्रेलियाचे एक सांगायचे तर मोठ्या मॅचेसच्या वेळेस ते मानसिक दृष्ट्या इतर टीम्स पेक्षा अधिक चांगल्याप्रकारे तयार असतात. त्यामुळे त्यांचा खेळ आपोआपच उंचावतो. तसच अ‍ॅशेस हारल्यानंतर पॉंटिंगवर सर्व ठिकाणुन टीका झाली आहे आणि वर्ल्डकप जिंकणे हे या टीकेला एक जबरदस्त उत्तर असेल.

साऊथ आफ्रिका:- बिचारे! हा एकच शब्द यांना शोभुन दिसतो, कारण १९९२, १९९९ आणि २००३ मध्ये यांची जी परिस्थिती होती त्यात ते अगदी जिंकता जिंकता हारले, त्यात डकवर्थ लुईस बरोबर साऊथ आफ्रिकेचा कचखाऊपणा आणि त्यांचे गणित (२००३ च्या वेळेसचे) तितकेच जबाबदार आहे. पण सध्याची आफ्रिकेची टीम भारी आहे, विशेष म्हणजे त्या टीममधले अनेक प्लेअर्स भारतात IPL मध्ये खेळलेले आहेत त्यामुळे त्यांना भारतातल्या परिस्थितीची उत्तम जाण आहे, आणि सध्याचा नंबर एकचा बॉलर डेल स्टेन आणि नंबर एकचा ऑलराऊंडर कॅलिस हे एकाच टीममध्ये आहेत, त्यांच्या टीममध्ये एक चांगला स्पिनर नसणे त्यांच्या दृष्टीने थोडे त्रासदायक ठरु शकते पण त्यांची बॅटिंग लाईनअप जी नंबर ८ पर्यंत आहे ती इतरांसाठी त्रासदायक ठरु शकते. तसच ग्रॅम स्मिथचा कॅप्टन म्ह्णुन हा शेवटचा वर्ल्डकप त्यामुळॆ हा वर्ल्डकप जिंकण्यासाठी तो आटापिटा करणार हे निश्चीत.

श्रीलंका:- श्रीलंकेबद्दल बरेच दिवसात काही न्युज नाही, सध्या ते वेस्ट इंडिज बरोबर वन डे सिरिज खेळत आहेत तेवढेच, पण उपखंडात मॅच असल्याने श्रीलंकेला कमी लेखणे चुकीचे ठरु शकते, मुरलीधरन आणि मलिंगा यांच्यावर बॉलिंगची भिस्त असेल, बॅटिंगमध्ये संघाकारा, जयवर्धने, दिलशान हे बाकी टीम साठी डोकेदुखी ठरु शकतील, श्रीलंकेचा अ‍ॅंजेलो मॅथ्युज या टीमचे सरप्राइज पॅकेज ठरु शकतो. वास आणि जयसुर्या नसले तरी श्रीलंकेच्या या टीममध्ये वर्ल्डकप जिंकण्याची क्षमता आहे. मुरलीला जर मेंडिसची साथ मिळाली तर समोरच्या टीमची काही खैर नाही आणि मलिंगाचे बाऊंन्सर्स आणि यॉर्कर्स कोणत्याही बॅट्समनला तंबुचा रस्ता दाखवु शकतात. त्यामुळे श्रीलंका दुसर्‍यांदा वर्ल्डकप मिळवण्यास नक्कीच उत्सुक असणार हे नक्की.

आता इंग्लंड का नाही तर, इंग्लंड चांगली साइड असली तरीही भारतात येऊन इथल्या कंडिशन्सला जुळवुन घेणे आणि तसच त्यांचा सध्याचा वन डे मधला फॉर्म बघितला तर थोडेसे कठिणच वाटते, त्यामुळे ते अगदी हॉट फेवरेट नाही म्हणता येणार. तसेच IPL स्पर्धांमध्ये इंग्लंडचे प्लेअर्सचा सहभाग फार कमी होता त्यामुळे भारतातल्या वातावरणाशी जुळवुन घेणे त्यांना कठिण आहे.

डार्क हॉर्स

प्रत्येक स्पर्धेत एक डार्क हॉर्स असतो आणि या स्पर्धेचा डार्क हॉर्स आहे तो म्हणजे पाकिस्तान. पाकिस्तानच्या टीमला अनंत प्रॉब्लेम्स आहेत, त्यांच्या ३ महत्त्वाच्या प्लेअर्सवर ICC ने बंदी घातली आहे, हे अस जरी असले तरी आफ्रिदीच्या नेतृत्वाखाली ही टीम कोणताही चमत्कार घडवु शकते यात वाद नाही, तसच पाकिस्तानचे बॉलिंग डिपार्टमेंट खरच स्ट्रॉंग आहे, शोएब अख्तर, उमर गुल, सोहेल तन्विर मुळे एक जबरदस्त बॉलिंग कॉंबिनेशन उभे राहते आणि बॅटिंगमध्ये युनुस खान आणि मिसबाह बरोबरच आफ्रिदीसुद्धा प्रतिस्पर्धी टीमसाठी धोकादायक ठरु शकतो, पण या टीमचा सगळ्यात जास्त डेंजरस प्लेअर आहे तो म्हणजे "अब्दुल रझाक", सातव्या-आठव्या क्रमांकावर बॅटिंगला येणारा रझाक मॅच कशीही फिरवु शकतो आणि बॉलिंगमध्ये सुद्धा कमाल करु शकतो.

आता खुप सार्‍या गोष्टी जुळुन आल्या तर बांग्लादेश सुद्धा वर्ल्डकप जिंकु शकतो पण त्यासाठी खुप जर तर च्या गोष्टी विचारात घ्याव्या लागतील ज्यांना क्रिकेटमध्ये काही थारा नसतो.

आता अंतिम फेरीच्या २ टीम कोणत्या किंवा उपांत्य फेरीच्या टीम कोणत्या असतील हे सांगणे कठिणच आहे पण उप-उपांत्य फेरीचा एक चांगला अंदाज बांधता येऊ शकतो त्यात ही २ पर्याय आहेतच पण कमीअधिक प्रमाणात हेच चित्र असु शकेल.

Road to World cup - I (1992-2007)

2011-02-04T14:38:00.004+05:30

क्रिकेटची सगळ्यात मोठी आणि महत्त्वाची स्पर्धा म्हणजे वर्ल्डकप, या लेख मालिकेद्वारे मी एक छोटासा प्रयत्न करतोय आत्तापर्यंतच्या वर्ल्डकप स्पर्धा (माझ्या आठवणीतल्या) आणि येणार्‍या स्पर्धेचा आढावा घेण्याचा, बघुया कस जमतय ते.

मी आत्तापर्यंतचा कोणताच वर्ल्डकप (म्हणजे क्रिकेट समजायला लागल्यापासुन) मिस केला नाहीये, मला १९९२ चा वर्ल्डकप अंधुक आठवतो पण १९९६ पासुन सगळे वर्ल्डकप डोळ्यासमोरच आहेत. मी या पोस्टमध्ये १९९२ व नंतरच्या वर्ल्डकपचा आढावा घेणार आहे.

१. १९९२ (ऑस्ट्रेलिया न्युझिलंड)

कुण्या अंडरडॉग्सनी वर्ल्डकप जिंकणे हे या स्पर्धेस नविन नाही, १९८३ (भारत), १९९६ (श्रीलंका) आणि १९९२ (पाकिस्तान), हा वर्ल्डकप अजूनही अनेक गोष्टी साठी प्रसिद्ध होता, म्हणजे तिथे पहिल्यांदी रंगीत कपडे वापरण्यात आले होते, साउथ आफ्रिकेचा वर्ल्ड कप मध्ये १३ वर्षांच्या बंदी नंतर समावेश करण्यात आला होता. आणि अजुन अनेक गोष्टी या वर्ल्डकप मध्ये घडल्या होत्या ज्या गोष्टींमुळे वन डे क्रिकेटचा चेहरामोहराच बदलुन टाकला. यात मार्टिन क्रो चे नाव सर्वप्रथम घ्यावे लागेल, त्याने परंपरेला छेद देत इनिंगची पहिली ओवर स्पिनरला (दिपक पटेलला) दिली फिल्ड रिस्ट्रिक्टन्स असताना सुद्धा, आणि यात तो बराच यशस्वीसुद्धा झाला, आणि पहिल्या १५ ओवर्समध्ये फटकेबाजी करणे याचे श्रेयदेखील न्युझिलंडच्या मार्क ग्रेटबॅचलाच जाते, त्याने सलामीला येऊन जबरदस्त फटकेबाजी केली आणि वनडे क्रिकेट मध्ये एक नविन ट्रेंड सेट केला (जो जयसुर्या कंपनीने १९९६ मध्ये वापरला). भारताने पाकिस्तानला हारवल्याने आपली कामगिरी समाधानकारकच म्हणावी लागेल. वर्ल्डकप गाजला तो साऊथ आफ्रिका आणि इंग्लंडच्या मॅचमुळे, ज्यात अगम्य अश्या डकवर्थ लुइस सिस्टिम मुळे आफ्रिकेस १ बॉल २२ असे विचित्र टार्गेट मिळाले, जे आधी १३ बॉल २२ असे होते.

असो पाकिस्तान तसे हॉट फेवरेट आधी नव्हते, पण वसिम अक्रम, आकिब जावेद आणि इंझमाम सारख्या नविन पण अत्यंत गुणवान खेळाडुंमुळे आणि इमरान खानच्या जबरदस्त नेतृत्व कौशल्यामुळे पाकिस्तानने अनपेक्षितपणे विजय मिळवला.

२. १९९६ (भारत, पाकिस्तान, श्रीलंका)

१९८७ नंतर पुन्हा भारतीय उपखंडात वर्ल्डकपचे यजमानपद आले, केनिया आणि UAE या दोन नविन टीम्स या वर्ल्डकपमध्ये सामिल करण्यात आल्या. ह्या वर्ल्डकपची गंमत म्हणजे कोकोकोला हा अधिकृत प्रायोजक असताना सुद्धा "Nothing official about it!" असा अ‍ॅड कॅंपेन चालवुन पेप्सीने धुमाकुळ घातला होता, भारतात जाहिरातविश्वासाठी हा वर्ल्डकप पर्वणीच होता. पण हा वर्ल्डकप ओळखला जाईल तो जयसुर्या आणि कालुवितरणाच्या धमाकेदार बॅटिंगमुळे, मार्क ग्रेटबॅचने १९९२ मध्ये सुरु केलेल्या ट्रेंडला या दोघांनी पुढे नेले, पहिल्या १५ ओवर्समध्ये ही दोघेही, (विशेषत: जयसुर्या) बॉलर्सवर तुटुन पडायची, आणि समोरच्या टीमच्या स्ट्राईक बॉलर वरच हल्ला चढवायची ज्याने त्या टीमचे मनोबल खच्ची व्हायचे आणि मग पुढचे काम अरविंदा, रणतुंगा आणि गुरुसिंगे साठी. या वर्ल्डकपमध्ये प्रथमच सहभागी होणार्‍या केनियाने बलाढ्य अशा वेस्ट इंडिजला हारवुन एकदम हवाच केली होती.

भारताचे सांगायचे तर, आपण चांगले खेळत होतो, विशेषत: ती पाकिस्तान बरोबरची क्वार्टर फायनल पर्वणीच होती, त्यात अजय जाडेजाचे २५ बॉल ४५ रन्स अजुनही स्मरणात आहेत, काय ठोकलेला त्याने वकारला, पण ती अजुन लक्षात राहते ती वेंकटेश प्रसाद आणि आमिर सोहेलच्या वादामुळे, तो क्षण कोणीच विसरु शकत नाही, प्रसादने पुर्ण करीयर मध्ये घेतलेल्या विकेट्स एका बाजुला आणि ती आमिर सोहेलची विकेट एका बाजुला. पण स्पर्धेस गालबोट लागले ते इडन गार्डनवरच्या मॅच मुळे, १२०/८ हा आकडा आणि रडणारा कांबळी हे चित्र कायम लक्षात राहणारे आहे. ती स्पर्धा श्रीलंकेने गाजवली पण मला अजुन एक आवडलेली मॅच म्हणजे ऑस्ट्रेलिया आणि वेस्ट इंडिजची सेमी फायनल, ऑस्ट्रेलिया १४ ला ५ अशी अवस्था असताना, मायकल बेवन आणि स्टुअर्ट लॉ यांनी एकत्र येऊन २०० चा टप्पा गाठला आणि ऑस्ट्रेलियाने वेस्ट इंडिजला हारवले सुद्धा, ती एक परफेक्ट वन डे मॅच होती. फायनलला श्रीलंकेने विजेत्यास साजेसा अस खेळत विजय मिळवला.

३. १९९९ (इंग्लंड, स्कॉटलंड, आयर्लंड)

१९८३ नंतर परत वर्ल्डकपचे यजमानपद इंग्लंडकडे आले, हा इतर वर्ल्डकप पेक्षा वेगळा होता, यात सुपर सिक्सची नविन संकल्पना आणण्यात आली होती. हा वर्ल्डकप ओळखला जाईल तो मात्र लान्स क्लुस्नरच्या भन्नाट खेळ्यांमुळे, सौरव गांगुलीच्या तडाखेबाज १८३ धावांमुळे आणि हो टुकु-टुकु खेळणार्‍या द्रविडच्या खेळीतील आमुलाग्र बदलांमुळे, राहुल द्रविड वर्ल्डकपचा टॉप स्कोरर होता. हा वर्ल्डकप लक्षात राहिल तो ऑस्ट्रेलियाच्या स्टीव वॉच्या साऊथ आफ्रिकेविरुद्धच्या सुपरसिक्समधल्या जिगरबाज खेळीमुळे, आणि हो नील जॉन्सनमुळे सुद्धा! झिंबॉब्वेचा नील जॉन्सन हा त्या काळातला सर्वोत्कृष्ट अष्टपैलु खेळाडु होता, ओपनिंग बॉलर आणि ओपनिंग बॅट्समनसुद्धा, नंतर कुठे गायब झाला कोणास ठाऊक. भारताची तशी ठिकठाक कामगिरी होती, मेन म्हणजे पाकिस्तानला हारवले, पण सुपरसिक्स मधला झिंबॉब्वेविरुद्धचा कचखाऊ पराभव खरच जीव्हारी लागणारा होता, ज्यामुळे आपण सुपरसिक्समध्येच बाद झालो. पाकिस्तानची टीम त्यावेळेस खुप स्ट्रॉंग होती, त्यांनी लीग मॅचमध्ये ऑस्ट्रेलियाला धुळ चारली होती, पण मोठ्या मॅचमध्ये मनोधैर्य उंचावणे त्यांना जमले नाही आणि ऎन फायनलला त्यांनी कच खाल्ली. या वर्ल्डकप मध्ये नवख्या असणार्‍या बांगलादेशने पाकिस्तानला हारवुन एकच हवा केली होती, मी तर अस ऎकले होते की बांगलादेशमध्ये मॅच जिंकल्याच्या दुसर्‍या दिवशी सार्वजनिक सुटटी दिली होती!

लान्स क्लुस्नर या वर्ल्डकपची फाइंड होता अस म्हणता येईल, ८ व्या क्रमांकावर बॅटिंगला येऊन प्रतिस्पर्धी संघावर तो असा काही हल्ला चढवायचा की विचारता सोय नाही, त्या ऑस्ट्रेलियाविरुद्धच्या सेमी फायनलला सुद्धा त्याने ती मॅच खेचुन आणली होती पण त्या दुर्दैवी रन आऊटमुळे ती मॅच ऑस्ट्रेलियाच्या खिशात गेली. बाकी ऑस्ट्रेलियाने पाकिस्तानचा खुप दारुण पराभव केला १२० मध्ये वगैरे ऑल आऊट करुन फायनल खिशात टाकली.

४. २००३ (साऊथ आफ्रिका)

२००३ साली पहिल्यांदी आफ्रिकन खंडात वर्ल्डकपचे आयोजन केले गेले. या वर्ल्डकपच्या प्रसारणाचे हक्कसुद्धा सेटमॅक्स या नॉन-स्पोर्ट चॅनेलकडे गेले आणि लोकांना क्रिकेट आणि ग्लॅमर एकत्र बघायला मिळाले, आता मंदिरा बेदीच्या सुत्रसंचालनाला ग्लॅमर म्हणणे वादातील आहे, पण काहीतरी वेगळे, मॅच सुरु व्ह्यायची १:३० वाजता आणि ही मंडळी जमा व्हायची ११ वाजता, असो, हा आतापर्यंतचा सगळ्यात वेल ऑर्गनाइज्ड वर्ल्डकप होता अस म्हणता येऊ शकेल. हा वर्ल्डकप भारतासाठी तरी संस्मरणीय होता, प्रत्येक विकेट नंतरचे ते फेमस हडल, आणि भारताकडुन कधी न पाहायला मिळालेले aggression, हा या वर्ल्डकपचा USP होता. भारत-पाकिस्तान मॅच तर सर्वांसाठी पर्वणीच होती, सचिनला बर्‍याच दिवसांनी गोलंदाजांवर तुटुन पडताना बघुन डोळ्यांचे पारणे फिटले, मला तर सचिनने अ‍ॅंड्र्यु कॅडिकला मारलेला षटकार अजुनही आठवतो.

बाकी सांगायचे तर ऑस्ट्रेलियाला हारवणे या वर्ल्डकपमध्ये next to impossible होते, काय टीम होती त्यांची आणि ते शेवट पर्यंत अपराजितच राहिले. २००३ मध्ये कॅनडा आणि स्कॉटलंडची टीम नविन होती, आणि कॅनडाच्या जॉन डेविसन सुद्धा आपल्या तडाखेबाज खेळीने सगळ्यांना चकित केले होते, त्याने विंडिज विरुद्ध केवळ ६० वगैरे बॉलमध्ये शतक झळकावले होते. दक्षिण आफ्रिकेने मात्र पुन्हा माती खाल्ली, त्यांना साधे गणित जमले नाही आणि ते बिनडोकसारखे आकडेमोड न जमल्यामुळे बाहेर पडले. या वर्ल्डकपची हाइट म्हणजे केनिया सेमी फायनलला पोहोचली होती, त्यांना काही मॅचेस ’बाय’ म्हणुन मिळाल्यामुळे त्यांनी फारकाही न करता सेमीज मध्ये जागा मिळवली. Well त्यांनी लिग मॅचमध्ये श्रीलंकेस हारवले तेवढे मात्र खर. वर्ल्डकपची सुरुवात पण थोडी बेकारच झाली होती, कारण वर्ल्डकपच्या पहिल्याच मॅचच्या आधी शेन वॉर्नवर ड्रग्स घेतल्याच्या आरोपावरुन एक वर्षांची बंदी घालण्याची बातमी आली होती, असो पण त्याने ऑस्ट्रेलियाला खुप काही फरक पडला अशातला काही भाग नाही.

आणि भारत आणि ऑस्ट्रेलियाच्या फायनल बद्दल जेवढे कमी बोलु तेवढे चांगले, झहिर खानने पहिल्याच बॉलपासुन प्रेशर घेतल्याचे दिसत होते आणि त्याचाच कित्ता इतरांनी सुद्धा गिरवला आणि नंतर पॉंटिंगच्या खेळीने भारताचा उरलासुरला आत्मविश्वास पण गळाला आणि ते ३५४ चे टार्गेट बघुन आपण आधीच हार पत्करली. पण ऑस्ट्रेलियाने जगाला दाखवुन दिले होते की तेच नंबर एक आहेत, बरेचदा अस वाटत होते की आता ऑस्ट्रेलिया हारणार (विशेषत: इंग्लंड आणि न्युझिलंडबरोबरच्या मॅचेसमध्ये) पण त्यांनी विजय खेचुन आणला, आणि वन डे मध्ये नविन स्टॅंडर्ड्स सेट केले.

५. २००७ (वेस्ट इंडिज)

हा वर्ल्डकप मला फार काही आवडला नाही, एकतर त्याचे टाइमिंग विचित्र होते, रात्री ७:३० ला वगैरे मॅच सुरु व्हायची आणि २-३ ला संपायची त्यामुळे मॅच पुर्ण बघण्याची बोंबच होती आणि दुसर म्हणजे भारत पहिल्या फेरीतच बाद! त्या बांगलादेशाकडुन हारल्याने अजुनच जास्त दु:ख.. पण हा वर्ल्डकप थोडासा विचित्रच म्हणावा लागेल, एकतर बॉब वुल्मरच्या संशयास्पद मृत्युमुळे (ज्याचा कारणांचा अद्याप शोध लागु शकला नाही) ह्या वर्ल्डकपवर एक काळा डाग लागलेला होता. आणि असे अनेक प्रकार घडले, जस इंग्लंडचा फ्लिंटॉफ दारु ढोसुन समुद्रात होडी घेऊन गेला तिथे तो बुडालाच होता पण सुदैवाने वाचला. पण काही विक्रमसुद्धा झाले, आफ्रिकेच्या गिब्सने हॉलंडच्या एका बॉलरला ६ बॉल ६ छक्के मारुन एक विक्रमच केला, तिथे नविन आयर्लंडने पाक ला हारवुन पाकिस्तानच्या जखमेवर मीठ चोळले आणि अशा अनेक गोष्टी. पण हा वर्ल्डकप थोडा बोर होता, कारण त्यात आयर्लंड, बर्मुडा, स्कॉटलंड, हॉलंड, कॅनडा, केनिया अशा फालतु टीम सहभागी झाल्या होत्या त्यामुळे सगळी मजाच गेली होती.

ऑस्ट्रेलियाने त्यांचा मागच्या वर्ल्डकपचा फॉर्म कायम ठेवत या वेळेस देखील एकही मॅच गमावली नाही. श्रीलंकेने पण चांगले परफॉर्म केले आणि वर्ल्डकप फायनल गाठली, अस पहिल्यांदा झाल होते की दोन टीम पुन्हा एकदा वर्ल्डकप फायनलमध्ये खेळत होत्या (१९९६ आणि २००७). वर्ल्डकप फायनल मात्र ऑस्ट्रेलियाने गाजवली, त्यातही थोडा वाद झालाच की गिलक्रिस्टने हॅंडग्लोवस मध्ये पिंगपॉंग बॉल ठेऊन खेळल्याने त्याच्यावर टीका झाली होते. वेल जर तो शुन्यावर आऊट झाला असता तर नसती झाली एवढी पण त्याने १४९ धावा काढल्या त्यामुळे त्याचा issue झाला.

आणि ऑस्ट्रेलियाने तिसर्‍यांदा वर्ल्डकप जिंकुन इतिहास घडवला, हे अस करणे अजुन कोणालाच शक्य झालेले नाही आणि त्यात सुद्धा ते दोन वर्ल्डकप मध्ये अजिंक्य राहिले होते हे विशेष..

पुढील भागांमध्ये बघुया या वेळेसचे वर्ल्डकपचे दावेदार आणि काही प्लेअर्स to watch out for..

तारा पान सेंटर

2011-01-26T00:38:00.000+05:30

औरंगाबादला किंवा संभाजीनगराला नेहमीप्रमाणे Audit ला गेलो होतो तर तिथे आधीपासुन असलेल्या लोकांकडुन एका पानाच्या दुकानाबद्दल ऎकले "तारा पान सेंटर", की बुवा इकडे खुपच अप्रतिम पान मिळते, लोक पॅक करुन दुसर्‍या गावांना वगैरे घेऊन जातात, हे सगळे ऎकल्यावर माझी उत्सुकता चाळवली आणि सुदैवाने त्या दुकानात जायचा देखील योग आला.

दुकानात गेल्यावर तिथल्या मालकाने लाल रंगाने माखलेल्या कपड्यात आमचे स्वागत केले, आणि अचानक ६ लोक दुकानावर आल्याने एक मोठी पार्टी आली आहे असा त्याला अंदाज आला, त्यामुळे आल्या आल्याच त्याने आम्हाला एक चॉकलेट+मावा+इतर अश्या टाइपचा एक पदार्थ खायला दिला जो एक नंबर होता, आणि मग आम्ही तिथले स्पेशल मघई मसाला पान खाल्ले एक खाऊन कोणाचेच समाधान झाले नाही त्यामुळे प्रत्येकाने किमान २ पान खाल्लीच आणि शिवाय पार्सल घेतली ती वेगळीच. मी पानांचा खुप शौकीन नाही, मला त्यातले फारसे कळत नाही, पण इथल्या पानाची चव अविस्मरणीय होती, ते पान तोंडात टाकल्यावर विरघळुन गेले, वाह मजा आ गया! क्या बात है या व्यतिरिक्त कोणाच्या तोंडातुन बाकी काही बाहेरच पडले नाही. आणि अशाप्रकारे आम्ही जवळपास रुपये १००० किमतीच्या पानांची खरेदी करुन बाहेर पडलो, आणि दुर्दैवाचा भाग असा की मी माझा १ पानांचा पार्सल घेतलेला डबा गाडीतच विसरलो. असो जो कोणी औरंगाबादला जाणार असेल त्याने इथले पान नक्की खावे आणि आठवणीने घेतलेले पार्सल परत आणावे.

Menu Card

Masala Paans

Inside- Making of a Paan

Making of a Paan contd..

Maghai Masala Paan

Parcel

Jaipur-जयपुर

2011-01-18T13:15:00.001+05:30

यावेळेस पुन्हा ऑडिटसाठी जयपुरला येणे झाले, मागची जयपुर फेरी खाण्यापिण्यातच गेली फार काही फिरणे झाले नाही, पण यावेळेस मात्र निश्चय करुन आलो होतो की थोडे का होईना जयपुर पाहिलेच पाहिजे. जयपुर हे तसे नविनच वसलेले आहे १७ व्या शतकाच्या मध्यात राजा मानसिंगने जयपुर शहर वसवले. शहर बर्‍यापैकी प्लॅनड आहे, रस्ते वगैरे व्यवस्थित मोठे आहेत आणि ट्रॅफिक नाममात्र आहे हे विशेष. यावेळेस तर आम्ही इथल्या सरकारी बस मधुनच फिरलो त्यामुळे सगळा जाण्यायेण्याचा खर्च अगदीच कमी झाला, आणि हो इथला पब्लिक ट्रान्सपोर्ट बर्‍यापैकी विश्वासहार्य आणि वेगवान आहे.

इथे बघण्यासाठी अनेक गोष्टी आहे आणि सगळीकडे राजेशाही थाटच आहे, उदा. इथे रस्ता ओलांडण्यासाठी पादचार्‍यांसाठी पुल बांधला आहे (इथे पुण्यात SNDT च्या इथे आहे तसा) आणि त्याला स्वयंचलित जीने लावले आहेत च्या आयला.. जहागिरदारीच म्हणायची.. त्यांचा हा थाट अनेक ठिकाणी दिसतो जेवणात शुद्ध देसी घीचा सढळ हाताने वापर, गोडधोड खाण्याची रेलचेल आणि जिकडे तिकडे दिसणारी भव्यता (मी इमारतींबद्दल म्हणतोय). पण छान शहर आहे, याला पिंक सिटी पण म्हणतात कारण मेन जयपुर सिटी जी आहे, तिथे सगळ्याच म्हणजे बहुतेक सगळ्याच इमारती गुलाबी (मला गुलाबी सदृश्य वाटला) रंगात रंगवल्या आहेत. आणि जी मेन सिटी आहे त्याभोवती भिंत बांधुन ठेवली आहे त्यामुळे त्याला वॉल सिटी पण म्हणतात. तर जयपुरमध्ये बर्‍याच गोष्टी बघण्यासारख्या आहेत, जंतर मंतर, हवामहल, सिटी पॅलेस, आमेर चा किल्ला, जयगढ, आणि अजुन बर्‍याच आहेत आहेत पण मी एवढ्याच जागा बघितल्या.

जयपुरचे अजुन एक सांगायचे तर इथल्या सगळ्य़ा इमारती आणि किल्ले हे अगदी वेल मेंटेन्ड आहेत, याचे एक कारण उत्तम देखरेख हे असले तरी एक कारण हे देखिल आहे की जयपुरवर एकही हल्ला झालेला नाही, कारण इथले राजे हे अगोदर पासुनच मुघलांच्या बाजुने झाले त्यामुळे यांच्यावर हल्ला तरी कोण करणार? अस म्हणतात की इथले राजे मानसिंग मुघलांच्या तर्फे काबुलला जवळपास ६ वर्षे लढायला गेले होते आणि तिथुन त्यांनी भरपुर लुट करुन आणली होती आणि त्या लुटीतुनच त्यांनी जयपुर शहर वसवले. आणि अस म्हणतात की त्यांनी ही सर्व संपत्ती जयगढवरिल पाण्याच्या मोठ्या टाकीत ठेवली होती. आता ज्या लोकांना सनसनाटी गोष्टीत रस आहे (त्यात मी पण आहेच) त्यांना सांगायचे तर १९७६ साली आणिबाणीच्या काळात संजय गांधीने या जयगढमधल्या टाकीतुन तब्बल ६१ ट्रक सोने लुटुन नेले होते त्यावेळेस ७ दिवस आमेर (म्हणजेच जयगढच्या) परिसरात कर्फ्यु लावला होता, जयगढ वर अस लिहिले आहे की या पाण्याच्या टाकीत काहीही खजिना सापडला नाही. गुगलवर थोडे सर्च केल्यास याचा उल्लेख आढळतो.

जयपुरमध्ये फिरायचे असल्यास कोणीतरी माहितगार हवाच आणि प्रेक्षणीय स्थळ बघताना गाईड केलेलाच चांगला, इथे ऑडिओ गाईडसुद्धा मिळतो आणि त्यात चांगल्याप्रकारे माहिती देण्यात आली आहे, पण जंतरमंतरला गेल्यावर तिथे माणुसच गाईड म्हणुन करावा कारण तिथे बर्‍याच गोष्टी आहेत जे ऑडिओ गाईड मार्फत समजणे अवघड आहे, मला जंतरमंतर खुप आवडले, शाळेत असताना बघितले असते तर भुगोलात आणि खगोलशास्त्रात रस निर्माण झाला असता, जंतरमंतर बघितल्यावर खरच वाटत की भारतात खुप हुषार लोक होऊन गेले आहेत, त्याकाळात सुर्य आणि इतर ग्रह तार्‍यांची माहिती, वेळेची माहिती इतक्या अचुक पद्धतीने काढणे खरच अचंबित करणारे आहे.

इथे आवडलेली दुसरी गोष्ट म्हणजे जयगढ, हा किल्ला खरच छान आहे, आम्ही आमेरपासुन चालत जयगढला गेलो होतो, जवळपास तासभर लागला पण मजा आली, हा किल्ला प्रचंड मोठ्ठा आहे, आणि इथे तोफा बनवण्य़ाचा कारखाना होता, इथेच भारतातील सर्वात मोठी चाकांवरिल तोफ सुद्धा आहे, ती फक्त एकदाच चालवली होती ते पण टेस्ट म्हणुन आणि तीची रेंज जवळपास २२ मैल एवढी होती, अजुन एक ऎकीव गोष्ट सांगायची तर तोफ डागल्यावर एवढा मोठ्ठा आवाज झाला की तोफ चालवणारे बहिरे झाले (जरी तोफ डागल्यावर त्यांनी पाण्यात उड्या मारल्या होत्या) , किल्ला परिसरात असणार्‍या गर्भवती महिलांची डिलिव्हरी झाली, काचा फुटल्या आणि तोफेचा गोळा जिथे पडला तिथे तळे निर्माण झाले. (आमचा गाइड थोडासा उत्साहीच होता हे सांगायला नको) पण नंतर ती कधीच चालवली गेली नाही. चांगलच झाल म्हणायच. या जयगढला तिकिट २५ रुपये आहे आणि कॅमेराचे वेगळे पैसे द्यावे लागतात, नाहीतर तोफेचा फोटो काढु देत नाही.

जयपुर फिरणे अतिशय सोपे आहे आणि जमल्यास ते बसनेच फिरावे, फक्त लोकांना विचारत राहावे इथली लोक पत्ता आणि माहिती चांगली सांगतात. अरे हो एक सांगायचेच राहिले, इथे एक राजमंदिर नावाचे एक सिंगल स्क्रीन सिनेमा गृह आहे, तिथे अवश्य जावे, मल्टिप्लेक्सच्या काळातसुद्धा या सिनेमा हॉलमध्ये प्रत्येक शो आणि तो कुठलाही असला तरी हाऊसफुलच असतो, आणि तिकीटसुद्धा फार महाग नाहीये. राजमंदिरचे बांधकाम राजेशाही थाटाचेच आहे, आत सगळा गालिचा पसरला आहे आणि आतली कलाकुसर तर बघण्यासारखीच आहे, आणि इथे ७५ mm चा पडदा आहे, त्यामुळे बघायला मजा येते, जनरली इथे टुरीस्टच येतात शहरातल्या लोकांना फार अप्रुप नाही या हॉलचे. जयपुर फिरायला मस्त आहे पण काही दिवसांसाठीच नंतर आपले पुणेच बरे वाटते.

Aamer Fort, jaigadh at the back

Jantar - Mantar

Jal-Mahal

Rajmandir interior

View of the city from Hawamahal

Hawamahal

View from Hawa Mahal

धोका

2011-01-11T00:02:00.002+05:30

शेवटी तुम्ही लायकी दाखवलीच शाहरुख आणि KKR चे extras, इतर फ्रॅंचाइजला फोन करुन सांगितलेस की गांगुलीला घेऊ नका तो टीम प्लेअर नाहीये?? अरे गांगुली जर टीम प्लेअर नसेल तर ही आज बनलेली टीम काय हवेत तयार झाली का? ऑस्ट्रेलियाला ऑस्ट्रेलियात हारवणे कोणाच्या बापाला तरी स्वप्नात वाटले असते का? नॅटवेस्ट ट्रॉफीची फायनल जिंकल्यावर त्या फिरंग्यांसमोर शर्ट काढुन विजयाचा आनंद साजरा करणे हे कोणाच्या बापाच्याला तरी जमले असते का? वर्ल्डकप फायनला पोहोचणे १९८३ नंतर कोणत्यातरी कप्तानाला शक्य तरी झाले होते का? स्टीव वॉ ला तत्कालीन विश्वविजेत्या टीमच्या कप्तानास खुन्नस देणे आणि तिथेच न थांबता ती सिरिज जिंकवुन देणे कोणाला तरी जमले असते का? आणि म्हणे गांगुली टीम प्लेअर नाही??

एक तर ती कोलकात्याची टीम बनली आहे ती सौरव गांगुलीमुळे, त्या ईडन गार्डनमध्ये लोक नाईट रायडरची मॅच बघायला जातात तीच मुळी गांगुलीमुळे आणि हा त्या गांगुलीलाच टीम मध्ये घेत नाही? आणि जर परफॉर्मन्स बद्दल कोणी काही म्हणत असेल तर गांगुलीने मागच्या IPL मध्ये तब्बल ४९२ धावा केल्या होत्या, तो चौथा सर्वाधिक धावा करणारा फलंदाज होता त्याने गौतम गंभिर (११ करोड) युसुफ पठाण (९ कोटी) युवराज सिंग (९ कोटी) यांच्यापेक्षा जवळपास २०० रन्स जास्त केले होते आणि ज्यांनी मागचा सिजन बघितला होता ते खात्रीपुर्वक सांगु शकतील की गांगुलीच्या फिल्डिंगमध्ये लक्षणीय सुधारणा झाली होती. त्यामुळे परफॉर्मन्सचे कारण देखिल दिले जाऊ शकत नाही.

प्रॉब्लेम हा नाहीये की गांगुलीला टीममध्ये कोणीच घेतले नाही, पण ज्याप्रकारे त्याला या सिजन पासुन दुर ठेवण्याचा प्रयत्न झाला त्याची जेवढी निंदा करावी तेवढी कमीच. गांगुली एक आयकॉन प्लेअर होता आणि या पेक्षा ही मोठी गोष्ट म्हणजे तो एक महान खेळाडु आहे आणि एका महान खेळाडु बरोबर अस वागणे हे खरोखरच अयोग्य आहे, आणि शाहरुखचे सांगायचे तर तो एक मोठा भोंगा आहे, प्रसिद्धी साठी सगळीकडे बोंबलत असतो, तिथे अमेरिकेत याला विमानतळावर नागड करुन याची तपासणी केली आणि ह्याने त्या गोष्टीचे भांडवल त्याचा पिक्चर प्रमोट करायला केले.

मी गांगुलीचा खुप मोठा फॅन आहे, त्यामुळे त्याच्या बाबतीत हे अस काही झाल्याचे फार दु:ख होते, काय माहिती का पण देशासाठी एवढे करुन सुद्धा सौरवला नेहमीच झगडत राहावे लागले, ग्रेग चॅपेलचा एपिसोड घ्या की त्याचा कमबॅक घ्या किंवा त्याची रिटायरमेंट घ्या. आत्ता सध्याची जी आपली नंबर १ ची क्रिकेटची टीम दिसतेय ती तशी बनण्यामागे गांगुलीचा सिंहाचा वाटा आहे हे कोणीच नाकारु शकणार नाही हे एवढे असुन सुद्धा त्याच्याशी अस वागणे म्हणजे हाइट आहे.

असो कोलकाता नाईट रायडर्सचे मला काही खर दिसत नाही, एकतर त्यांच्या होम टाऊनलाच त्यांना सपोर्ट मिळेल का याची गॅरंटी नाहीये आता पण गांगुलीशी अस वागण्याचा KKR आणि शाहरुख यांना फटका बसेल याची मात्र पुर्ण खात्री आहे.

(Pic from google)

A walking wicket

2011-01-08T20:09:00.003+05:30

जगातल्या सगळ्यात चांगल्या फलंदाजाबद्दल रकानेच्या रकाने भरुन लिहिता येऊ शकते पण जगातल्या सगळ्य़ात वाईट फलंदाजाचे काय? तो पण नंबर एकच असतो ना शेवटुन. मी थोडा सर्च केला या बद्दल गुगलवर, की सगळ्यात बेकार फलंदाज कोण आहे? कोण आहे जो बॅटिंगला आल्यावर लगेचच पुढचा बॅट्समन पॅड घालुन तयार होतो किंवा इनिंगच संपते, (आता सगळ्यात वाईट बॅट्समन शेवटचाच येइल ना खेळायला). सर्च केल्यावर जे नाव समोर आले ते होते न्युझिलंडच्या क्रिस मार्टिनचे. माझ्या डोळ्यासमोर तशी काही नावे होती, आपला वेंकटेश प्रसाद, दानेश कनेरिया, वेस्ट इंडिजचा कोर्टनी वॉल्श, मुरलीधरन वगैरे वगैरे, त्यामुळे क्रिस मार्टिनचे नाव वाचुन थोडे आश्चर्यच वाटले पण त्या संदर्भातली माहिती वाचल्यावर विश्वासच बसला की या पेक्षा वाईट बॅट्समन दुसरा होणे नाही. क्रिस मार्टिनचे निकनेमच "a walking wicket" अस आहे.

क्रिस मार्टिन बॅटिंगला आला रे आला की इनिंग संपली असच समजायचे, त्याचा बॅटिंग average टेस्टमध्ये २ आणि वन डे मध्ये अवघा १ इतका आहे, त्याची गणती त्या थोड्या प्लेयर्समध्ये होते की ज्यांनी घेतलेल्या विकेट्सची संख्या ही त्यांनी केलेल्या रन्सपेक्षा जास्त आहे, क्रिस मार्टिनचे टेस्ट मध्ये ९७ रन्स आहेत आणि त्याने १९० विकेट्स घेतल्या आहेत. हे अस जरी असले तरी क्रिस मार्टिन न्युझिलंडमध्ये भलताच लोकप्रिय आहे त्याचे बरेच फॅन क्लब्स आहेत आणि य ट्युबवर तर "How to bat like Chris Martin" नावाचा (विनोदी) व्हिडिओ सुद्धा आहे (जो मी इथे शेअर केला आहे). खर तर या क्रिस मार्टिन सारख्या प्लेयर्समुळे क्रिकेटची खरी मजा आहे, ज्याने त्याने त्याचे काम करावे, उगाच ११ व्या नंबरवर बॅटिंगला येणार्‍याकडुन रन काढण्याची अपेक्षा का करावी? पण ग्लेन मॅक्ग्राथ याला अपवाद ठरला, आधी तो सुद्धा क्रिस मार्टिनसारखाच होता, पण स्टीव वॉ च्या बरोबर खेळुन त्याच्या अनेक शतकांना त्याला सोबत देताना त्याची बॅटिंग चांगलीच सुधारली आणि त्याने एक अर्धशतक देखिल ठोकले, क्रिस मार्टिनला हे अस होण स्वप्नातसुद्धा शक्य नाहीये अस त्यानेच एका इंटरव्ह्यु मध्ये सांगितले आहे.

हे एवढ सगळ जरी असले तरी आता त्याच्या कडुन आता फारशी अपेक्षा करणे देखिल शक्य नाहीये कारण तो आहे ३६ वर्षांचा आता इतक्या दिवसांनंतर त्यात काही सुधारणा होणे शक्य नाहीये, मागे एकदा भारत न्युझिलंडच्या दौर्‍यावर गेला असताना मार्टिनने हरभजनला एक चौकार मारला होता तो चौकार म्हणजे त्याचा तब्बल २३ टेस्ट मॅच नंतर काढलेला पहिला रन होता!! असो मार्टिन महान नसला तरी एक चांगला बॉलर होता पण त्याच्या बॉलिंगपेक्षा तो त्याच्या बॅटिंगसाठीच जास्त ओळखला जाईल यात काही वाद नाही..

लक्ष्मण - The (Very very special) Saviour

2010-12-29T23:53:00.002+05:30

रामायणामध्ये पण मेन हिरो रामच असल्याने त्याला रामायणच म्हणतात पण लक्ष्मणाचा रोल रामाइतकाच महत्वाचा होता(आता Please काही धार्मिक भागात जाऊ नका), काळ बदलला तरी आजचा वांगिपुराप्पु वेंकट साई (VVS) लक्ष्मण आणि कालचा लक्ष्मण यांना नेहमी Side Hero म्हणुनच ट्रीट केले जाते.

मला माहित नाही पण खरच VVS लक्ष्मण साईड हिरो आहे का मेन हिरो? कितीदा म्हणजे आता बोटावरही मोजता येणार नाही इतक्यांदा लक्ष्मणाने तळाच्या फलंदाजांना हाताशी धरुन रन बनवले आहेत आणि एखादा अशक्य विजय खेचुन आणला किंवा गेलेली मॅच वाचवली किंवा मानहानीकारक पराभवाला एका लढाऊ पराभवाचे रुप दिले. आणि तरी पण तो साइड हिरोच?? No Sir!!

लक्ष्मण तसा होता टीम मध्ये पण १९९९ सालच्या ऑस्ट्रेलिया दौर्‍यात सिडनी टेस्ट मध्ये त्याने काढलेल्या १६७ धावा हा एक डोळ्यांचे पारणे फिटवुन टाकणारा परफॉर्मन्स होता, त्यावेळेस मी शाळेत होतो नववीत आणि मला आठवतेय की तो परफॉर्मन्स बघुनच मी शाळेत गेलो होतो कारण लगेचच मॅच संपली, मॅक्ग्रा, वॉर्न आणि ब्रेटलीवर लक्ष्मणने जो हल्ला चढवला होता त्याचे शब्दात वर्णन करणे अशक्य आहे. काय टायमिंग.. काय प्लेसमेंट... ती मॅच आपण घालवलीच होती पण लक्ष्मणच्या खेळीचे महत्त्व त्याने कमी होत नाही. मग आलेल्या २००१ च्या ऑस्ट्रेलिया दौर्‍याबद्दल तर सर्वांना माहितच आहे माझी तर त्या मॅचची पारायणेच करुन झाली आहेत, फॉलोऑन-लक्ष्मणची अप्रतिम खेळी-द्रविडचा Gutsy performance-भज्जीची फिरकी, ते गिलस्पीचे लक्ष्मणचे लक्ष विचलीत करण्यासाठी हात पसरवुन बॉलिंग टाकणे आणि त्या चेंडुवर लक्ष्मणने चौकार ठोकणे हे इतक्या दिवसांनी अजुनसुद्धा डोळ्यासमोर आहे. मला तर भारतीय टीमच्या आत्तापर्यंतच्या खेळाचे दोन भागात विभाजन करता येईल अस वाटत भाग पहिला म्हणजे २००१ च्या ऑस्ट्रेलियाच्या मालिकेच्या कोलकाता टेस्ट मॅचच्या आधीचा आणि एक म्हणजे त्यानंतरचा. ही अतिशयोक्ती वाटु शकेल काहींना पण त्या लक्ष्मणच्या खेळीने जो भारतीय टीमला आत्मविश्वास दिला त्याला तोड नाही.

मला लक्ष्मणवर बर्‍याच आधीपासुन पोस्ट टाकायची होती, खरतर आत्ता झालेल्या ऑस्ट्रेलिया बरोबरच्या मालिकेत झालेल्या त्या अटितटीच्या सामन्यापासुनच जेव्हा ईशांत शर्मा आणि प्रग्यान ओझाला हाताशी धरुन लक्ष्मणने तो ऑस्ट्रेलियाच्या अन्ननलिकेतला घास खेचुन काढला होता (हो हो तीच मॅच जेव्हा लक्ष्मण प्रग्यान ओझाला बॅटने मारायला निघाला होता) मग ते राहुनच गेल मग पुन्हा जेव्हा न्युझिलंडच्या खिशातली मॅच त्याने पुन्हा तळातल्या फलंदाजांना हाताशी धरुन वाचवली तेव्हा पण ते राहुनच गेले. पण आता मात्र त्याने कमालच केली ज्या खेळपट्टीवर कोणताच फलंदाज साधी चाळीशी गाठु शकत नव्हता त्यावर त्याने ९६ धावा चोपल्या आणि पहिल्या डावातल्या ३८ धावादेखील महत्त्वाच्या होत्या. मानलच बॉस लक्ष्मणला तोड नाहीच.

लक्ष्मणचे बरेच बॅडलक आहे त्याच्या क्रमांक ५ आणि ६ वर बॅटिंगवर येण्याने त्याच्या शतकांची संख्या तशी मर्य़ादीतच राहिली कारण तो अनेकदा ६०-७० रनांवर नाबाद राहिला आहे कारण बरोबरचे सगळे आऊट होऊन गेले. आकडेवारीने गेलो तर एक चांगला खेळाडु म्हणुन त्याची नोंद होईल पण आकडेवारीच्यापलीकडे गेलो तर त्याला महान खेळाडुंमध्येच स्थान द्यावे लागेल.

(pic from google)

उज्जैन-इंदोर

2010-12-20T22:23:00.002+05:30

मित्राच्या साखरपुड्याच्या निमित्ताने इंदोरला जाण्याचा योग आला, आता मित्राच्या साखरपुड्यासाठी इंदोर वगैरे एवढे लांब जाणे थोडे odd च वाटते, त्याच्या घरच्यांना स्वप्नातपण वाटले नव्हते की त्यांच्या मुलाचे मित्र पुणे-मुंबईहुन इंदोरला साखरपुड्याला येतील, पण आमच्यामते इंदोर वगैरेला पुन्हा येणे काही जमणे शक्य नव्हते, आता कोणी स्पेशली इंदोरला कशाला जाईल? म्हणुन आम्ही मित्र म्हंटले की जाऊन येऊ.

इंदोरच्या आधी उज्जैन लागते, म्हंटले की उज्जैन बघुन घेऊ, म्हणुन उज्जैनला आम्ही उतरुन उज्जैन बघायचे ठरवले. उज्जैन एक धार्मिक स्थळ आहे त्यामुळे तिथे भरपुर मंदिर आहेत, तिथे ज्योतिर्लिंगांपैकी एक महाकालेश्वर आहे, सुरुवातीस आम्ही त्याचे दर्शन घेतले. प्रत्येक देवस्थानाप्रमाणे इथे सुद्धा VIP दर्शनाची सोय होती, बाहेर उभे असलेले so called पुजारी भक्तांना केवळ १५० रुपयात direct दर्शन आणि केवळ १,१०० रुपयात पुजा वगैरे करुन देण्याच्या गोष्टी करत होते, आम्ही सामान्य भक्तांप्रमाणे अडिच तास रांगेत उभे राहुन भक्तिभावाने दर्शन घेतले.

Mahakaleshwar Temple

नंतर उज्जैन मधल्या वेगवेगळ्या मंदिरांचे दर्शन झाले, सगळ्यात भारी म्हणजे तिथले कालभैरवाचे मंदिर आहे, आणि कालभैरवाचा प्रसाद म्हणजे चक्क "सोमरस"! तिथे पब्लिक दारुच्या सॉरी प्रसादाच्या बाटल्या घेऊन येत होते, आम्ही बाहेर जी मिळाली ती बाटली घेऊन आत गेलो, लोक मात्र महाग विदेशीच्या पण बाटल्या घेऊन आली होती, मंदिरात असलेल्या काल भैरवाच्या मुखवट्यावाटे प्रसाद आत जातो, तिथल्या लोकांच्या मते प्रसाद आत कुठे जातो हे आजवर कोणालाच सांगता आलेले नाही यावर बरेच संशोधन सुद्धा झालेले आहे आणि संशोधकांनासुद्धा याचा शोध लावता आलेला नाही अस इथले लोक खात्रीपुर्वक सांगतात. काल भैरव हा महाकालेश्वराचा सेनापती, त्यामुळे आधी सेनापतीचे दर्शन मग राजाचे घ्यायचे अस तिथे आम्हाला सांगितले. (आम्ही उलटे केले). इथे अजुन एक म्हणजे, लोक एकमेकांना भेटल्यावर Hi, hello ऎवजी जय महाकालेश्वर म्हणतात.

नंतर तिथे भर्तुहरी राजाची गुहा होती, जिथे राजाने तप केले होते. तिथे सिद्धवट होते, म्हणजे वडाचे झाड, ह्या झाडाबद्दल बर्‍याच आख्याइका सांगितल्या जातात, क्षिप्रानदीच्या तीरावर असणार्‍या इथे बरेच कर्मकांड चालते. इथे विशेष म्हणजे खडा नंदी होता, Generally आपण नंदी नेहमीच बसलेला पाहतो, पण इथे असलेल्या शंकराच्या मंदिराच्या बाहेर उभा नंदी दिसतो. अजुन एक वेगळे सांगायचे झाले तर इथे भारतातले एकमेव मंगळ ग्रहाचे मंदिर आहे, मंगळ ग्रहाची उत्पत्ती इथे शंकराच्या घामाने झाली अशी आख्याइका सांगतात. हे मंदिर मंगळ असलेल्या लोकांमध्ये विशेष लोकप्रिय आहे, इथल्या लोकांच्या मते बच्चन कुटुंबीय इथे ऎश्वर्याच्या मंगळ शांतीसाठी इथे आल्याचे सांगतात. तिथल्या दुकानांमध्ये प्रीती झिंटाचा फोटो सुद्धा लागला होता. उज्जैनमध्ये सांदिपनींचा आश्रम आहे, जिथे कृष्ण आणि बलरामांचे शिक्षण झाले आणि हो सुदाम्याचे सुद्धा.

हे सगळे झाले देव दर्शनांबद्दल पण उज्जैन मध्ये खाण्यापिण्याची चंगळ आहे, विशेषत: पोहे!, एवढे चविष्ट पोहे मी आयुष्यात खाल्ले नाहीत, काय माहित काय टाकतात पोह्यांमध्ये नॉर्मल पोहेच दिसतात पण काही तरी वेगळे असते, आणि पोह्यांबरोबर जिलबी must आहे, पोहे आणि गरम जिलबी इतका सही नाश्ता क्वचितच खायला मिळतो, बाकी इथले मिठाया आणि नमकीन फेमस आहेतच पण पोह्यांची बात निराळीच होती. आणि हो इतके स्वस्त म्हणजे फक्त ६ रुपये प्लेट!

आणि इथे येण्याजाण्यासाठी डुक्कर रिक्षा आहे (ती रिक्षा खरोखरच डुकरासारखी दिसते) आमची एक टुर त्यातुन पण झाली.

इकडे MP मध्ये सरकारी बस वगैरे प्रकार दिसत नाही, सगळीकडे प्रायवेट बसच होत्या, आम्ही उज्जैनहुन इंदोरला जाणार्‍या बसमध्ये बसलो. महाराष्ट्रासारखेच इकडेपण आम्हाला या ५६ किमीच्या प्रवासात २-३ टोलनाके लागले. बाकी इंदोर तर महाराष्ट्रात आहे असच वाटत, इतकी मराठी आडनाव आहेत इकडे की आपण दुसर्‍याप्रदेशात आहोत अस वाटतच नाही, माझा मित्र सुद्धा मराठीच होता, त्यामुळे एवढ्या लांब येऊन सुद्धा कुठल्या तरी मराठी सोहळ्यालाच आलो अस वाटले. तो इकडे इंदोरमध्ये असलेल्या महाराष्ट्रीयन लोकांच्या कॉलनीमध्ये राहतो.

साखरपुड्याला नाममात्र खाऊन आम्ही दुपारी ५६ दुकान या इंदोर मधल्या फेमस खाण्याची दुकाने असलेल्या एरियात गेलो, तिथे पावभाजी, पिझ्झा, आलु चाट, दही चाट, दही पापडी कोल्ड्रिंक आणि सॅंडविचेस एवढे सगळे खाऊन सुद्धा बिल केवळ २५० च आले. एवढी स्वस्ताई असताना, लोक इंदोर सोडुन पुणे-मुंबईत कशाला येतात मला अजुन कळलेले नाही. इथे लोकांचे राहणीमान खरोखरच चांगले आहे, हे एकदम निवांत शहर आहे, दुपारी पुण्यासारखीच इथली दुकानेसुद्धा १ ते ४ बंद असतात, आमच्या मुर्खपणामुळे आम्ही आदल्या दिवसाची संध्याकाळ उज्जैनमध्ये घालवली त्यामुळे इंदोरमधल्या बडा सराफा या प्रसिद्ध खाण्यापिण्याच्या ठिकाणी जाणे आम्हाला जमले नाही.

अशाप्रकारे आमचे २ दिवस भरपुर मजेत गेले, पण थोडेसे गालबोट मात्र परतीच्या प्रवासात लागले, एक AC स्लीपर व्होल्वोने पुण्याला यायला निघालो त्या व्होल्वोने इंदोर संध्याकाळी ७ वाजता सोडले आणि पुण्याला पोहोचायला दुपारचे १२ वाजवले आणि माझी आजची सुट्टी लागली, पण असो, खुप मजा आली, रेल्वेचे रिजर्वेशन मिळाले तर या भागात पण २ दिवसाची ट्रिप होऊ शकते हा नविन शोध लागला.

Thanks Sachin!

2010-12-11T10:26:00.004+05:30

आजच्या times ला बातमी होती की सचिनने एका मद्यविक्रेत्या कंपनीचा आलेला २० करोड रुपये प्रतिवर्षाचा करार अमान्य केला. ही बातमी वाचुन कोणाला आश्चर्य वाटायचे कारण नाही कारण त्याने ती offer मान्य केली आहे अस कोणी सांगितले जरी असते तरी त्यावर कोणीच विश्वास नसता ठेवला, कारण तो तस करुच शकत नाही. सचिन ikon आहे, प्रत्येकजण, तो कोणत्याही क्षेत्रातला असो, तो सचिनकडे नेहमीच एक आदर्श म्हणुन बघत असतो, आणि हे त्याला माहिती आहे. जरी सचिन करोडोंचा मालक असला तरी सुद्धा २० करोड रुपये ही काही लहानसहान रक्कम नाहीये.

तो करार सचिनने केला जरी असता तरी त्याला कोणी काही म्हणु शकले नसते, कारण तो त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. पण सचिन म्हणुनच वेगळा आहे. त्याला माहिती आहे, इथे त्याचे करोडो चाहते आहेत, आणि ते त्याचे अनुकरण करतात, सचिन पेप्सी पितो म्हणुन लाखो पेप्सी पितात केवळ सचिनमुळे, लोक कोलगेट टोटल टुथपेस्ट घेऊ लागले कारण सचिन ती वापरायचा, एवढेच नाही, तर फिएट पॅलिओचा एका कारचा खप केवळ सचिन ऍड करतो म्हणुन वाढला, मला तर हे सुद्धा वाटते की गाडीला नविन टायर टाकायचे असले तरी लोक, अरे ते MRF चे टायर टाक म्हणत असतील, अर्थात MRF चांगला ब्रॅंड आहे पण सचिन MRF चा लोगो बॅटवर लावतो त्यामुळे त्यांची विक्री वाढलीच असेल यात वाद नाही. TVS Victor तर लोकांनी केवळ सचिनमुळे घेतली आहे, हे मी खात्रीपुर्वक सांगु शकतो कारण माझ्याच ओळखीतल्या काही लोकांनी ती या कारणाने घेतली आहे.

ही जाहिरातदार मंडळी काही वेडी नाहीत की एवढ्या रकमा देऊन प्रसिद्ध व्यक्तींशी करार करतील, लोकांनी कितीही काहीही म्हंटले तरीसुद्धा ती Brand Conscious असतातच, हे त्या जाहिरातदारांना माहिती असते आणि हो प्रसिद्ध व्यक्तींनासुद्धा. तरीपण किती प्रसिद्ध व्यक्ती याचा विचार करतात, एक सचिन आणि दुसरा (कोल्ड्रिंकच्या जाहिरातीस नकार देणारा) पुलेला गोपीचंद सोडला तर? परवाचीच बातमी की आपल्या धोनीने याच कंपनी बरोबर तब्बल २९ करोड रुपयांचा करार केला तो सुद्धा ३ वर्षांसाठी, आणि आपल्याच टीममधले गंभिर हरभजन मंडळी Have I made it big म्हणुन कशाची जाहिरात करतात हे काही वेगळे सांगायला हवे का?

त्या बातमीतला एकच Para सचिनचे वेगळेपण दाखवण्यास पुरेसा आहे

"former player who is also close to Tendulkar said the maestro is living up to the promise he made to his father Ramesh Tendulkar many years ago. His father had advised him against endorsing alcohol-related or tobacco products soon after he had made the Indian Test team. "

Happily Single??

2010-11-30T19:24:00.004+05:30

ऑफिस मध्ये single माणसाचे दु:ख समजुन घ्यायला दुसरा single माणुस नसेल तर ऑफिसमध्ये खुप त्रास होऊ शकतो. समविचारी मंडळी ऑफिसमध्ये भेटणे हे भाग्यच म्हणावे लागेल. जर ऑफिसात एखादा सिंगल माणुस (just) Married, would be married आणि टापलेले (याचा संदर्भ नंतर लागेल) यांच्यामध्ये एकटा सापडला तर मात्र त्याची अवस्था बिकट असते. अर्थात तो सुद्धा त्याच मार्गावर कार्यरत असतो पण त्या गोष्टींना बराच वेळ असतो त्यामुळे हा फेज enjoy करायला समविचारी मंडळी बरोबर असणे खुप गरजेचे असते, नाही तर असे प्रसंग घडु शकतात.

प्रसंग १ -
१ ला कोणीतरी :- अरे चला ट्रिपला जाऊ या
दुसरा कोणीतरी :- हो हो नक्की खुप मजा करु नाइट हॉल्टवाली करु
तिसरा कोणीतरी :- नको रे नाईट हॉल्ट, त्यापेक्षा सिंहगडला जाऊ, मी हीला पण सोबत घेतो
टापलेले:- अरे त्या नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुराला (most common names) पण बोलवुया ना, म्हणजे कस सगळे Office चे लोक एकत्र असले की बर असते.
चौथा: - चालेल मी पण आणतो माझ्याहीला, आपण गाड्या घेऊन जाऊ डायरेक्ट वर मस्त पिठले-भाकरी, भजी (etc etc etc).
single: - अरे मला नाही जमणार. माझ्या काकाच्या घरी सत्यनारायणाची पुजा आहे तिकडे जाणे गरजेचे आहे. (हे कारण केव्हाही खपते)
(मनात :- च्या आयला आता ह्यांच्यात मी गेलो तर काय घंटा मजा करणार आहे सिंहगड ते पण रविवारी म्हणजे जत्राच नको, आणि तिकडे जाऊन काय होणारे, कपल्स त्यांच्यामध्ये आणि टापलेले टापायला, त्यापेक्षा घरी बसुन झोप काढु)

आता टापलेले म्हणजे जे office मधल्या जरा बर्‍या दिसणार्‍या मुलींशी फ्लर्ट करण्याचा चान्सच शोधत असतात, सिंगल माणसाला या गोष्टीत रस नसतो अशातला प्रकार नाही पण सिंगल माणसाची ती प्राथमिकता नसते, कारण त्या साठी ऑफिसमधली मुलगी शोधुन तीला पटवणे, तीच्या मागे मागे करणे, मग ऑफिसातल्या गॉसिपमध्ये आपले नाव येणे आणि मग आपल्या बरोबर असणारे आपल्या मागे बोलायला लागतात वगैरे, वगैरे, खर कोणी सांगितली आहे नसती उठाठेव! त्यापेक्षा आपण आपले बरे.

प्रसंग २ -
सिंगल:- अरे चल यार ते काम आज संपवुन टाकु, बसु थोडे लेट
Married /would be married:- अरे आज नको, आज संध्याकाळी हीला घेऊन जायचे आहे, किंवा यार आज तीला भेटलो नाही तर ती जीव घेईल, आपण अस करु उद्या येऊ २-३ तास आणि संपवुन टाकु.
सिंगल:- अरे पण उद्या शनिवार आहे, सुट्टी असते.
Married /would be married:- अबे तुला कशाची सुट्टी, तस पण तुला काय काम असते घरी जाऊन लग्न नाही काही नाही, चल ये उद्या.
सिंगल: -%$$#$#@@##@@#&^@^^#@&

प्रसंग ३ -
सिंगल:- चल रे ६ वाजले निघुया घरी, मला सोड आज मी गाडी नाही आणली
टापलेला:- अरे आज नाही जमणार, थोड काम आहे
सिंगल:- च्या आयला भोXXX, ४ वाजेपासुन फेसबुकवर चकाट्या पिटतोय आणि ६ वाजता काम सुचतय का तुला भाXXX.
टापलेला:- अरे आज तीला (म्हणजे नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुरा पैकी कोणाला) थोडी मदत करायची आहे ती लेट सिटिंग करणार आहे मग मी पण थोडी मदत करतो तीला, मला ते काम माहिती आहे blah blah blah...

प्रसंग ४ -
नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुरा पैकी कोणीतरी:- ए चला आपण तो ब्रेक के बाद बघुया, इमरान काय क्युट दिसतो त्याच्यात!
सिंगल: - त्यापेक्षा आपण Unstoppable बघु
नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुरा पैकी कोणीतरी: - ई ई ई तो केवढा व्हायोलंट आहे
टापलेला:- चालेल ब्रेक के बादला जाऊया चांगला वाटतोय, (सिंगलकडे बघुन) अरे चल ना अरे काय सारखे Action movies बघायचे
सिंगल:- अरे शनिवार आहे Shyaa विसरोलोच होतो, अरे सॉरी यार नाही जमणार मला गाडी सर्विसिंगला टाकायची आहे आणि संध्याकाळी माझ्या मावस बहिणीकडे जायचे आहे ती बर्‍याच दिवसांपासुन बोलावते आहे. You guys have fun! (मनात:- च्या आयला ब्रेक के बाद, काय चाललय या जगात वाचव रे देवा)
नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुरा पैकी कोणीतरी: - अरे हा नेहमीच नाही म्हणतो, मागे सिंहगडला पण आला नव्हता
सिंगल:- हे हे हे अरे येतो नक्की पुढच्यावेळेस. (वाट बघा)

प्रसंग ५ -
(आता प्रत्यक्ष) सिंगल:- ए चला आपण तोरण्याला जाऊया बेस्ट सिजन आहे खुप मजा येईल, सकाळी जाऊन संध्याकाळी परत
नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुरा पैकी कोणीतरी:- ए हो चालेल
नेहा, पुजा, शिल्पा, मधुरा पैकी कोणीतरी:- अरे नाही जमणार
Married:- अरे नको, कुठे गड किल्ले चढत बसायचे
Would be married :- नाही रे मला हीला पिक्चरला घेऊन जायचे आहे.
टापलेले:- अरे सगळे जाणार असतील तर जाऊ, नाही तर जाऊदे ना तिकडे च्या आयला जेवणाचे पण वांदे असतात (आणि ती पण येत नाहीये).

तर अशाप्रकारे बिचारा सिंगल एक एक दिवस मोजत असतो, या आशेमध्ये की कोणीतरी पावटे सिंगल पोर येऊन तो त्यांच्याबरोबर ग्रुप बनवुन मजा करु शकेल. अर्थात सिंगलची परिस्थिती एवढी वाईट नसते, त्याला Office च्या बाहेर ढीगाने पावटे मित्र असतात आणि तो त्यांच्या बरोबर खुप मजा करत असतो, पण ऑफिसमध्येच जर अजुन समविचारी मित्र मिळाल्यास सिंगलची काही हरकत नसते. हे सर्व झाले तरी ह्या मॅरिड पोरांचे कौतुक वाटते एवढा सगळा संसाराचा गाडा का काय म्हणतात ते सांभाळुन ऑफिसची कामे करतात आणि हो आमच्या सारख्यांना मदत सुद्धा.

महा(टोल)राष्ट्र

2010-11-29T20:15:00.000+05:30

वीकेंडला सांगलीला लग्नाला गेलो होतो आमची मारुती ८०० घेऊन, ती गाडी नव्वद पंच्याण्णवला हायवेला व्हायब्रेट व्हायला लागते आणि शेजारुन जोरात व्होल्वो किंवा ट्रक गेला तर विचारायलाच नको, पण बरी चालली गाडी ४ १/२ तासात पुणे सांगली काही वाईट नाही, पण तो मुद्दा नाही, मुद्दा आहे तो हे CCD किंवा Mc D असल्यासारखे उघडुन ठेवलेल्या टोल नाक्यांचा, पुणे कोल्हापुर रस्ता कोल्हापुरकडे जाताना चांगला आहे (येताना ठिक-ठाक आहे), infact मस्तच आहे पण म्हणुन काय तीन ठिकाणी टोल घ्यायचे?, आणि पेठ ते सांगली या रस्त्याला टोल का घेतात ते कळतच नाही कारण तिथे रस्ताच नाहीये infact सरकारकडुन प्रत्येक गाडीला तो रस्ता वापरल्याबद्दल काही रक्कम दिली पाहिजे कारण तो रस्ता एवढा खराब आहे की गाडीचे पार्ट खिळखिळे होतात. इकडे मंत्री म्हणतात की रस्ता खराब असेल तर टोल भरु नका पण टोल भरला नाही तर टोल नाक्यावरचे कर्मचारी काय करतात ते काही वेगळे सांगायला हवे का?, जर आम्हाला टोल भरु नका सांगतात तर स्वत:च तो टोल नाका बंद का करत नाही?

बर ठिक आहे टोल घेतले पण तिथल्या गर्दीला कोण आवरणार, आम्ही येताना सांगलीहुन १:३० ला निघालो, आणि सातार्‍याला ४ वाजता पोहोचलो आणि सातारा पुणे जायला पावणे तीन तास लागले, जेमतेम १०० किमी अंतरास एवढा वेळ, ते देखील स्वत:च्या गाडीतुन, बस वाल्यांना तर विचारायलाच नको किती वेळ लागला असेल.

पुर्ण प्रवासात ५२+४५+६२+१२ = १७१ एवढा टोल लागला, आता ठिक आहे, टोल द्यायला काही प्रॉब्लेम नाही, शेवटी रस्ता चांगला असला की प्रवास लवकर होतो, इंधनाची बचत होते, गाडीचा मेंटेंनन्सचा खर्च देखील कमी होतो, प्रदुषण कमी होऊ शकते (कदाचित) आणि प्रवास एकंदरच सुखकर होतो. पण इकडे उलट परिस्थिती होती, प्रत्येक टोल नाक्याला ही भली मोठ्ठी लाईन, कारण जेमतेम दोनच खिडक्यातुन टोल वसुली आणि त्या लाइनमध्ये घुसखोरी करणारे कारवाले विशेषत: स्कॉर्पियोवाले (मागे पंजा किंवा घड्याळ असेल तर विचारायची सोय नाही), आणि मधेच एखादा ट्रक बंद पडला असतो, त्याला हलवायला क्रेन वगैरे काही नसते त्यामुळे तासनतास तो तिथेच पडला असतो, मग टोल नाक्याला भांडण असतात, - "ही गावातली गाडी आहे टोल घ्यायचे काम नाही" किंवा काही VIP गाड्या (लाल लाईट नसलेल्या सुद्धा) आपल्या गाडीच्या लाईटचा (अप्पर-डिप्पर करुन) सिग्नल देऊन टोल न देताच पसार होतात.

तर अशाप्रकारे जर चांगला रस्ता बांधल्याने जर आपला १ तास वाचत असेल तर टोल नाक्यावरच्या भोंगळ कारभाराने आपला त्यातला अर्धा पाऊण तास वाया जातो म्हणजे केवळ १०-१५ मिनिटांची सेविंग आणि या टोल नाक्यावर हळु हळु गाडी पुढे नेताना होणारा पेट्रोलचा अपव्यय वेगळा आणि प्रदुषण निराळेच, नंतर टोल नाक्यावर गेलेल्या वेळामुळे वैतागलेला ड्रायवर जोरात गाडी हाकतो आणि अपघातास निमंत्रण.

माझ्यामते मुंबई-पुणे एक्सप्रेस वे वरचा टोल नाका बर्‍यापैकी चांगला आहे, तिकडे गर्दी झाली तरी फटाफट ट्रॅफिक क्लिअर होतो आणि बेस्ट तर वाशी खाडीपुलावरचा टोल नाका, तिथे गर्दीच होत नाही किंवा झाली तरी खुप फटाफट क्लिअर होते इतर टोल नाक्यांना त्याकडुन काही तरी शिकण्याची गरज आहे

ऍशेस

2010-11-24T22:30:00.001+05:30

Mother of all Cricketing Events म्हणजेच ऍशेस सिरिज क्रिकेट नीट समजायला लागल्यापासुन मी एकदाही मिस केली नाही. इंग्लंड आणि ऑस्ट्रेलिया हे एकमेकांचे हाडवैरी आहेत, सुरुवातीला काही वेळेस ऍशेस वर इंग्लंडने वर्चस्व गाजवले खरे पण नंतर ऍशेस ऑस्ट्रेलियानेच गाजवली. क्रिकेट तर आधी फक्त इंग्लंड आणि ऑस्ट्रेलियाच खेळायचे, आधी काही त्यांच्यातल्या मालिकेला ऍशेस वगैरे म्हणत नव्हते पण काय झाले की १८८२ साली इंग्लंडने इंग्लंडमध्ये ने पहिल्यांदी एक टेस्ट मॅच गमावली इंग्लंडने एका वसाहती विरुद्ध सामना गमावणे ब्रिटिश लोकांच्या चांगल्याच जिव्हारी लागले आणि तिथल्या एका वृत्तपत्राने बातमी दिली की (चित्र बघा)

अस म्हणतात की त्या Ashes च्या भांड्यात (Urn) मध्ये त्या मॅचमध्ये खेळताना वापरलेल्या बेल्सची राख आहे. तर अशी ही ऎतिहासिक ऍशेस उद्यापासुन पुन्हा सुरु होतेय, ऍशेस मध्ये क्रिकेटच्या अनेक ऎतिहासिक क्षणांची नोंद झाली आहे, बॉडी लाईन, ब्रॅडमॅनची शेवटची इनिंग्स, जिम लेकरच्या Perfect 10, डेनिस लिलीचे अल्युमिनियमची बॅट घेऊन खेळायला येणे, १९८१ सालची बोथमची ऍशेस आणि १९९३ सालचा शेन वॉर्नचा माइक गॅटिंगला टाकलेला Ball of the century.

डेनिस लिलीचे अल्युमिनियमची बॅट घेऊन खेळायला येणे

१९९३ सालचा शेन वॉर्नचा माइक गॅटिंगला टाकलेला Ball of the century

नव्वदच्या दशकात ऍशेस थोडी कंटाळवाणी होत होती कारण बलाढ्य Aussies समोर इंग्लंड फार काही करु शकत नव्हते, पण २००५ च्या ऍशेसमध्ये इंग्लंडने ऎतिहासिक यश मिळवुन ऍशेसवर पुन्हा कब्जा केला त्यामुळॆ ऍशेसपुन्हा लोकप्रिय झाली, २००६ ला Aussies ने याचा वचपा काढला, पण नुकत्याच झालेल्या इंग्लंडमधिल सिरिजमध्ये इंग्लंडने Aussies ला धुळ चारली आणि उद्यापासुन सुरु होणार्‍या Ashes बद्दल पुन्हा उत्सुकता निर्माण झाली. कारण ही Ashes जर इंग्लंडपुन्हा जिंकले तर रिकी पॉंटिंगला कर्णधारपद गमवावे लागणार हे निश्चितच. यावेळेस Aussies थोडे कमकुवत वाटतात कारण वॉर्न, मॅक्ग्राथ, हेडन, लॅंगर, ब्रेट ली हे कोणीच नाहीयेत आणि बाकी टीमपण म्हणावी तशी फ़ॉर्मात नाहीये, दुसर्‍याबाजुला इंग्लंड सॉलिड फॉर्मात आहे पण ही ऍशेस ऑस्ट्रेलियात असल्याने होम टीम advantage ऑस्ट्रेलियालाच मिळणार हे निश्चित.

Anyways उद्यापासुन कळेलच कोणाचे काय होणार आहे ते, पण का माहित का, ही Ashes ऑस्ट्रेलियाने जिंकावी अस वाटत!

दीपोत्सव

2010-11-21T22:31:00.000+05:30

आज त्रिपुरी पौर्णिमेनिमित्त वेदभवनला दरवर्षीप्रमाणेच दीपोत्सव साजरा केला, तिथे पब्लिकने हजारो पणत्या लावल्या,मी पण होतोच त्यातला एक, हा एक खुप भारी प्रकार होता, खुप मजा आली, तिथे लहानांपासुन मोठ्यांपर्यंत सगळ्यांनी पणत्या लावल्या, आणि सगळे लाइट बंद केल्यावर तिथले दृश्य अप्रतिम होते.

जमा-खर्च

2010-11-19T17:16:00.002+05:30

आत्ताच रिडिफवर एक आर्टिकल वाचले,

http://www.rediff.com/getahead/slide-show/slide-show-1-money-get-richer-by-avoiding-this-money-mistake/20101119.htm

पैसे खर्च करताना आपली कशी मेंटॅलिटी असते त्याचे हे वर्णन आहे आता कोणी या आर्टिकलला चिंधीपणा कसा करावा अस म्हणु शकत, पण काहीही असले तरी त्यांनी यात जे सांगितले आहे त्यात थोडे तथ्य तर आहेच, जस आपण सोडेक्सो फुड कुपन देऊन खरेदी करतो तेव्हाची आपली मेंटॅलिटी आणि जेव्हा आपण रोख पैसे देऊन खरेदी करतो तेव्हाची आपली मेंटॅलिटी, कोणाच्या नसले तरी माझ्या बाबतीत हे खरेच आहे. फुड कुपन देऊन खरेदी करताना मी बरेचदा अनावश्यक खरेदी करतो, रिलायन्स फ्रेशला जाऊन मी कितीदा गरज नसताना जे दिसेल ते घेऊन आलो आहे, तब्बल १७५ रुपये किलोने मिळणारे सफरचंद(!!!), लिची, किवीज आणि अशी अनेक फळे, चॉकलेट्स. कोल्ड्रिंक्स आणि असेच अन्य खाद्यपदार्थ. नशिबाने ते कुपन्स फक्त खाद्यपदार्थांवरच चालायचे नाही तर मी अजुन किती गोष्टी घेतल्या असत्या याला गणतीच नसती.

फुड कुपन्स हा माझ्या पगाराचाच भाग होता, काही पैसे रोख देण्याऎवजी मला ते फुड कुपन्सच्या रुपात मिळत होते आणि ते मी खर्च करत होतो, पण याचा विचार न करता मी त्या फुड कुपन्समुळे बरीच अनावश्यक खरेदी केली होती. जर मला फुड कुपन्स ऎवजी रोख पैसे मिळाले असते तर कदाचित मी तसा खर्च केला नसता, १७५ रुपये किलोने मिळणारे सफरचंद तर नक्कीच नाही.

जी गोष्ट फुड कुपन्सची तीच क्रेडीट कार्डची आणि गिफ्टकुपन्सची सुद्धा, आत्ताच दिवाळीला मी स्वत:साठी आदिदासचे बुट घेतले आणि त्यावर दुकानदाराने मला डिस्काऊंट देण्याऎवजी ५०० रुपयाचे गिफ्ट वाऊचर दिले, आता त्या आदिदासच्या दुकानात ५०० रुपयाची चड्डीपण मिळत नाही, त्यामुळे आता ते कुपन खपवायला मला काहीतरी खरेदी तर करावीच लागेल नाहीतर ते कुपन विकावे तरी लागतील. (डिसेंबर मध्ये Expired होणार आहेत ते, कोणाला हवे असल्यास सांगा मी ते डिस्काऊंट मध्ये देईन!).

असाच काहीसा प्रकार असतो तो काही दुकानांनी चालवलेल्या स्कीम्सचा ,विशेषत: हे रिलायन्स फ्रेश आणि बिग बझार - "सर तुमची खरेदी २७० ची झाली आहे जर अजुन ३० रुपयाची काही खरेदी केली तर तुम्हाला १ किलो साखर फ्री मिळेल", आणि विश्वास ठेवा मी स्वत: डोळ्यांनी पाहिले आहे की लोक ३० रुपयांची अजुन खरेदी करतात त्या फुकट साखरेसाठी. किंवा मॅक डोनाल्डला दोन बर्गर आणि एक फ्राइज सांगितले की - "सर तुम्हाला एक हॅप्पीमील देऊ का ८५ रुपयाचे तुम्हाला त्यावर एक कोक फ्री मिळेल", आणि मग एकाचे दोन हॅप्पी मिल्स होतात, दोन कोक फ्री मिळतात आणि भरपुर कॅलरीजसुद्धा, हे मेगा मार्टला सुद्धा होते, ३ शर्ट्स वर ३ शर्ट्स फ्री, आपल्याला दोन शर्ट्स घ्यायचे असतात पण ३ वर ३ ची ऑफर आपल्या डोक्यात फिरत असते आणि मग आपण तो तिसरा शर्ट घेतो; नको असताना सुद्धा आणि अजुन ३ शर्ट नको असताना सुद्धा आपल्या घरी येतात. आता या फुकट शर्टांची किंमत आपण आधी घेतलेल्या शर्टच्या किमतीत दुकानदाराने आधीच वसुल केली असते हे त्रिकालाभित सत्य माहित असताना सुद्धा बरेच लोक १ शर्ट घ्यायला जातात आणि ६ शर्ट्स घेऊन येतात.

रिडिफमधल्या त्या आर्टिकल मध्ये सांगितल्या सारखे अर्थशास्त्रिय दॄष्टीकोनात पैशाची किंमत ही सारखीच असते, ते पैसे आपल्याला रोख स्वरुपात मिळालेले असो वा अन्य, ५० रुपये हे ५० रुपयेच असतात.

त्यांनी एक उदाहरण खुप भारी दिले आहे, ते म्हणतात जर तुम्ही ४०,००० चे कॉंम्प्युटर घेणार आहात आणि जर तुम्हाला कळले की पुढच्या चौकातल्या दुकानात तेच Computer तुम्हाला ३९,९५० रुपयाला मिळणार असेल तर तुम्ही तिकडे जाल का? आणि जर Computer ऎवजी तुम्हाला जर एक १०० रुपयाचे मेमरी कार्ड घ्यायचे असेल आणि पुढच्या चौकातल्या दुकानात तेच मेमरी कार्ड तुम्हाला ५० रुपयात मिळणार असेल तर तुम्ही जाल का?

आता obviously, पहिल्या option मध्ये पुढच्या चौकात जाणारे लोक खुप कमी असतील पण दुसर्‍या option मध्ये खुपच कमी लोक (आणि ज्यांना आपण बिनडोक म्हणु शकतो) पहिल्या दुकानातुन मेमरी कार्ड घेतील. लक्षात घेण्याजोगी गोष्ट ही की दोन्ही options मध्ये ५० रुपयेच वाचणार आहेत.

मला नेहमी प्रश्न पडला असतो की च्या आयला पैसे गेले कुठे? कदाचित थोडा विचार करायची गरज आहे शेवटी थेंबे थेंबे तळे साचे..

The Social Network

2010-11-14T11:02:00.001+05:30

काल The Social Network बघितला, फेसबुकची जन्म कहाणी, मार्क झुकरबर्गची स्टोरी. मजा आली बघायला, ज्या फेसबुकने सर्वांना वेड लावले आहे ते कस तयार झाले हे मोठ्या पडद्यावर बघायला भारी वाटते, पिक्चर खुप वेगवान आहे, तस तर झुकरबर्गबद्दल सगळी माहिती विकिपेडिया वगैरे सगळीकडे आहेच, पण सिनेमामध्ये ते बघणे हा वेगळा अनुभव आहे. मार्कची कॉलेज लाइफ, त्याच्यातला प्रोग्रॅमिंगचा किडा आणि त्याने केलेले किडे, मग फेसबुकची निर्मिती, त्याची प्रसिद्धी एका य़ुनिवर्सिटीपासुन दुसर्‍या युनिवर्सिटीकडे आणि मग दुसर्‍या देशांमध्ये, त्याचे मित्र, त्याचे शत्रु, प्रसिद्धी, कोर्ट केसेस, सेटलमेंट आणि त्याचे एकटेपण याचे सुंदर चित्रीकरण The Social Network मध्ये केले आहे.

सगळ्यात भारी म्हणजे एक हार्वड कॉलेज ड्रॉप आऊट वयाच्या २६ व्या वर्षी US $ 6.9 Billions चा मालक आहे, १ बिलियन म्हणजे १०० करोड डॉलर्स म्हणजे भारतीय रुपयात अंदाजे ५००० करोड आणि ६.९ बिलियन डॉलर्स म्हणजे जवळपास ३५,००० करोड रुपये, ते सुद्धा वयाच्या २६ व्या वर्षी! धन्य आहे तो..

हा पिक्चर बेन मेझरिचच्या The Accidental Billionaires या पुस्तकावर बेस्ड आहे, पुस्तक मी जस्ट सुरु केले आहे वाचायला, असो पिक्चर मस्ट वॉच आहे आणि यंदा एक दोन Oscers तर फिक्सच आहेत त्याला. त्यामुळे Go & watch The Social Network...

(image source : google)